Portret van Mechteld Geesing

De Wending Mechteld Geesing

Mechteld Geesing werd ontslagen vanwege een foto in de Panorama: ‘Je maakt ons te schande’

Portret van Mechteld Geesing Beeld Jiri Büller

Na een foto in de Panorama werd Mechteld Geesing ontslagen. Hoe leidde een op het oog onschuldige foto tot een giftige cocktail van wederzijds onbegrip, koppigheid en misschien ook jaloezie?

Mechteld Geesing (37) slalomt behendig langs haar twee koningspoedels, glipt naar binnen door de serre van haar Enschedese arbeiderswoning en keert terug met in haar handen Panorama nummer 12, van 21 maart 2018.

‘De best verkochte editie van het jaar’, zegt ze. Maar niet omdat ze er zelf in staat, haast ze zich te zeggen. ‘Er zat een inlegboekje bij over Max Verstappen.’

Op de middenpagina’s van het blad ligt Geesing op haar zij, de linkerhand tegen haar hoofd gevouwen. Ze draagt zwarte lingerie en kijkt recht de camera in, alsof ze nooit iets anders heeft gedaan dan centerfold zijn in de Panorama.

‘Een heel mooie foto’ vindt ze het. Ze kan er, met de beste wil van de wereld, nog steeds niets ordinairs of onsmakelijks aan ontdekken. Ook al mag ze zich waarschijnlijk de eerste deelnemer aan de Van-Voor-rubriek ooit noemen die haar pose in de Panorama met ontslag moest bekopen.

De artikelen in de regionale krant een maand later vatten samen hoe een op het oog onschuldige foto leidt tot een giftige cocktail waarvan wederzijds onbegrip, koppigheid en misschien ook jaloezie de belangrijkste ingrediënten vormen.

Op 18 april meldt Tubantia: ‘Ophef over pin-upgirl Mechteld in Tubbergen.’

Een dag later: ‘Positie gebiedsmakelaar Tubbergen Bruist annex model ter discussie.’

Op 20 april kopt de krant: ‘Onschuldige fotosessie loopt uit op een soap.’

En weer een dag later, als apotheose van een kortstondige mediastorm die tot ver buiten Twente reikte: ‘Lingeriemodel baan kwijt door haar uitlatingen.’

Vijf maanden na de foto is Geesing nog altijd verwikkeld in een conflict met haar werkgever. Volgens het detacheringsbureau is ze niet officieel ontslagen, maar is er even geen werk meer voor haar.

‘De glans is er voor een groot deel wel vanaf’, zegt ze over haar foto. En ze had nog zo uitgekeken naar de dag dat ze zichzelf eindelijk in de winkel zou zien liggen. ‘Ik ben ’s ochtends drie verschillende Primera’s afgegaan, omdat ze de Panorama nergens hadden.’

Sinds 1994 gaat elke week een vrouw uit de kleren in het blad, meestal als aubade aan haar partner. Geesing draagt haar foto op aan haar ouders, over wie ze vertelt dat zij haar altijd onvoorwaardelijk zijn blijven steunen. Maar wat ze daarmee precies bedoelt, houdt ze in het blad voor zich. In haar tijd op de basisschool ontwikkelde ze een eetstoornis, die haar ouders soms tot wanhoop dreef.

Door te poseren in de Panorama, hoopte ze voorgoed een streep te zetten onder die periode. ‘Een eetstoornis is en blijft een zwakte, daarom heb ik het niet verteld in de Panorama. Maar mijn ouders wisten precies waarom ik dit heb gedaan.’

De ‘controversiële’ foto. Beeld Jiri Büller

Hoe slecht was je eraan toe tijdens je eetstoornis?

‘Op mijn dieptepunt woog ik 30 kilo. Op dat moment ben je nog maar met een ding bezig: niet eten en alles precies volgens mijn regels. Geestelijk was ik gek genoeg ijzersterk. Ik ging iedere ochtend hardlopen; op mijn dieptepunt behaalde ik mijn hbo-diploma. Maar fysiek heb ik denk ik op het randje van de dood gestaan.’

Hoe kwam je ervan af?

‘Ik moest nog een stage lopen om mijn hbo-diploma bouwkunde te behalen. Dankzij een oud-klasgenoot kon dat op Sint-Maarten. Ik wist: als ik nu niets doe om mijn rituelen te doorbreken, kom ik er nooit meer uit. Dan blijf ik voor altijd vasthouden aan dat meergranenbroodje van de Albert Heijn ’s ochtends en die appel tussen de middag. En o ja, een Sultana mocht ik ook nog van mezelf.’

Op Sint-Maarten zou een huisje voor haar zijn ingericht. In plaats daarvan stonden alleen een strijkplank, een eettafel en een bed klaar. Een misverstand, zo bleek later, maar wel een dat op het juiste moment haar pad kruiste.

‘Ik kwam in een soort overlevingsmodus, want terug naar Nederland kon ik niet. Na zes dagen werd ik tijdens het hardlopen ook nog eens door een hond gebeten en moest ik met mijn been omhoog zitten. Ik was van mijn stramien beroofd. Ik kon niet meer hardlopen, niet meer de gedoseerde hoeveelheden eten die ik mezelf had voorgeschreven. En dan stond de Jamaicaanse buurvrouw ’s avonds aan de deur met een bord chicken wings. Ze zei: ‘You are way too skinny, eat.’ Er was geen ontkomen aan.’

Dus je vloog naar Sint-Maarten terwijl je 30 kilo woog, en je kwam terug met…

‘50 kilo. Mijn ouders hebben me later verteld dat ze alleen maar de foto’s hadden bekeken van de mails die ik vanaf Sint-Maarten stuurde. Zo van: gelukkig, er is weer wat vlees bij Mechteld aan de botten gekomen. Mijn moeder heeft me ook niet weg durven brengen naar Schiphol, ze dacht dat ze haar dochter nooit meer terug zou zien.’

Het was dus al een overwinning dat je jezelf opgaf voor de Panorama?

‘Ik dacht: ik ben bijna 40 jaar, daarna wordt het er allemaal niet mooier op. Als ik het nu niet doe, ga ik het nooit meer durven.’

Op vakantie met haar ouders in Kos in oktober vorig jaar zag ze een achtergelaten Panorama liggen. Als vanzelf bladerde ze door naar de middenpagina, net als vroeger. Thuis hadden ze de leesmap en de Van-Voor-vrouwen fascineerden Geesing al mateloos toen ze 14 was. Ze kon niet wachten om elke week te zien hoe weer een doodgewone vrouw in een femme fatale was omgetoverd.

Ze gaf zich op. Niet veel later was ze op weg naar de fotostudio. Ze nam een paar setjes lingerie mee, specifieke wensen had ze niet. Ze hoefde niet stoer of sterk over te komen. ‘Een geënsceneerde foto had ik ook leuk gevonden. Doe maar iets, dacht ik.’

Een paar weken zat ze in spanning over het eindresultaat. Zou ze dik lijken op de foto? Na haar reis naar Sint-Maarten had ze nooit meer een terugval gehad, en toch blijft haar gewicht een teer punt. ‘Ik zal nooit een koekje bij de koffie nemen zonder te denken: dan moet ik wat minder opscheppen bij het avondeten. Ik ben altijd bezig met mijn gewicht. En ik kan me niet voorstellen dat dat ooit weggaat.’

De Panorama met jou erin heb je zelf neergelegd op je werk bij bouwmanagementbedrijf Kienhuis.

‘En iedereen was enthousiast.’

Wanneer kwam daar verandering in?

‘De maandag daarop. De projectleider van Tubbergen Bruist belde. Ze ging helemaal door het lint: ‘Ik heb wat voorbij zien komen, daar ben ik helemaal niet van gecharmeerd. Je maakt ons te schande, je hebt een publieke functie.’ Onzin, ik werkte er acht uurtjes per week als gebiedsmakelaar.’

Geesing was gedetacheerd bij bouwmanagementbedrijf Kienhuis en werkte als gebiedsmakelaar voor Tubbergen Bruist, een verband van burgers en ondernemers die zich inzetten voor ontwikkeling van de Twentse gemeente. ‘De projectleidster en ik werden het niet eens, maar ze zei wel dat ze prijs stelden op mijn functioneren. Dus we hebben elkaar de hand geschud en gezegd: we moeten het maar laten zoals het is en we gaan door.’

Twee weken lang leek de foto over te waaien. Tot het team van Tubbergen Bruist, met Geesing, bijeenkwam voor een vergadering. Bij de rondvraag wist ze meteen: dit gaat fout. Een vrouw, niet de projectleidster, rakelde de foto op. ‘Toen laaide de hele discussie opnieuw op. Uiteindelijk werd gezegd: als iemand hier lucht van krijgt, zeggen we dat we dit een privékwestie vinden. Toen knapte er iets bij mij. Je kunt niet drie uur lang op me inpraten en dan zeggen: als iemand er lucht van krijgt, is het een privékwestie.’

In een mail aan de Panorama schreef Geesing haar boosheid van zich af. ‘De eerste versie heb ik maar niet gestuurd, dat vond mijn vader niet verstandig. En in de uiteindelijke mail noem ik ook geen namen, ik zeg ook niet om welke gemeente het gaat. Ik wilde vooral uitleggen hoe mijn foto was ontvangen. Binnen een uur had de Panorama mijn mail op de website gezet.’

In je mail schrijf je over ‘een CDA-gemeente in het oosten van Nederland’. Maar speelde de christelijke achtergrond van Tubbergen wel een rol in dit conflict?

‘Nee, helemaal niet zelfs. In landelijke reclames kwam Tubbergen wel voorbij als dé CDA-gemeente van Nederland. Maar ik heb het in de omgangsvormen nooit zo gemerkt. De projectleidster van Tubbergen Bruist was zelf CDA-raadslid, misschien heb ik daardoor die link gelegd.’

Was het dan wel verstandig om dat christelijke in je mail te benoemen?

‘Achteraf had ik de CDA-gemeente beter weg kunnen laten. Dan was het objectiever geweest. Maar ik sta nog steeds achter de inhoud.’

Nu wakkerde de Panorama het vuurtje verder aan (‘Hypocriete CDA-gasten’) en doken andere landelijke media erbovenop: ‘Mechteld-gate’ was geboren. Van PowNed (‘Uit je broekje? Baan kwijt!’) tot het AD en Giel Beelen: overal kwam de gelegenheidscenterfold uit Enschede voorbij.

Het conflict escaleerde. Tubbergen Bruist had in een verklaring toen al afstand van haar genomen. De organisatie sprak, na de mail van Geesing aan Panorama, van een vertrouwensbreuk en zegt dat ze door de media op te zoeken, ‘het dorp en de gemeente Tubbergen in een negatief daglicht’ heeft gesteld. ‘Dat ik de media te woord heb gestaan, hebben ze me van alles nog het meest verweten’, zegt Geesing.

Mechteld Geesing. Beeld Jiri Büller

Er werd gezegd dat je Tubbergen als opstapje hebt gebruikt om in de Panorama te komen.

‘Tuurlijk, ik heb die functie aangenomen om dit uiteindelijk te bereiken. Geniaal bedacht.’

Je hield er na jouw mail toch wel rekening mee dat het voorbij was bij Tubbergen Bruist?

‘Ja, maar daar vond ik dit ook belangrijk genoeg voor. Want ze hebben dit in de doofpot willen stoppen.’

De vrijdag na haar mail, om half tien ’s ochtends, belde haar baas Coen Kienhuis om te zeggen dat er voor haar geen plek meer was. ‘Ik zei, dat snap ik – ik wist zelf ook wel dat het klaar was bij Tubbergen Bruist. Maar hij zei: nee, er is geen plek meer voor jou bij Kienhuis.’

Weet je waarom je aan de kant bent gezet?

‘Tot op de dag van vandaag heb ik geen andere verklaring gehad dan: jouw gedrag past niet bij de normen en waarden van ons bedrijf. Ik had het begrepen als hij had gezegd: Tubbergen eist dat ik jou ontsla vanwege de opdrachten die ik van ze krijg en als we op een nette manier afscheid van elkaar hadden genomen. Maar ik heb verder nooit een toelichting gehad.’

Wel werd Geesing bedolven onder de steunbetuigingen. ‘Ik had 1.800 berichten via Facebook Messenger en nog eens 800 reacties via LinkedIn. Daar zaten honderd uitnodigingen bij om te praten over een nieuwe baan. Ook werk dat geen enkel raakvlak heeft met wat ik doe.’

Hoe vaak kwam jouw foto ter sprake bij die ontmoetingen?

‘Ik ben vaak met een dubbel gevoel weggegaan uit zo’n gesprek. Als je mij als ceo een berichtje stuurt in de trant van: beste Mechteld, zo’n powervrouw als jij kunnen we goed gebruiken, dan verwacht ik een zakelijk gesprek. Maar als we dan bij zo’n Van der Valk-hotel zaten, moest ik het gesprek steeds weer van mijn foto naar het werk sturen. Dan denk ik: wat wil zo iemand dan? Kunnen zeggen dat hij het Panorama-meisje heeft gesproken?’

De Wending

In deze serie interviews spreekt de Volkskrant met mensen die een gebeurtenis meemaakten die hun leven drastisch veranderde. 

Lees meer afleveringen:
Marije Jeltes stopt met haar baan als pro-deoadvocaat. Er gaat teveel tijd in zitten en het wordt te slecht betaald.

Daan Theeuwes overleefde nipt een scooterongeluk. Zijn vader Adriaan Theeuwes startte kort daarna een revalidatiecentrum in Woerden.

Wethouder Tjeerd Herrema moest aftreden door een broekzakbelletje met een mobiele telefoon: ‘Een klaphoesje had me heel wat gescheeld’

Reactie Kienhuis en Tubbergen Bruist

‘Anders dan Mechteld Geesing hebben wij geen enkele behoefte om inhoudelijk te reageren’, laat Coen Kienhuis van bouwmanagementbedrijf Kienhuis schriftelijk aan deze krant weten. Hij noemt het ‘haar keuze om wederom de publiciteit te zoeken. Wij willen benadrukken dat het artikel in de Panorama niet de reden vormde om onze relatie te beëindigen. De communicatie die hierover daarna is ontstaan wel. Daar willen wij het graag bij laten.’

Ook Tubbergen Bruist stelt in een reactie dat Geesing niet is ontslagen vanwege haar foto. ‘Die foto hebben we gezien, besproken en samen geconcludeerd dat het om een privéfoto gaat. Wat ons betreft was de kous daarmee af. Alle commotie ontstond daarna, toen Mechteld de media opzocht met een ingezonden brief en een interview. Ze liet zich in de media bijzonder negatief uit over de vrijwilligers van Tubbergen Bruist, onze gemeente en onze inwoners. Kort daarna verbrak ze het contact met ons. Na Mechtelds negatieve uitlatingen en het feit dat ze niet meer reageerde op onze appjes, e-mails en telefoontjes, werd het onmogelijk om met Mechteld in deze opdracht verder te gaan. Liever hadden wij gewoon met Mechteld verder gewerkt, zonder al dit gedoe.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.