Review

McCormack trakteert lezer op boek opgebouwd uit één zin

Boek (fictie) - Dag der zielen

Een boek dat bestaat uit één lange zin: dat is waar de Ierse schrijver Mike McCormack ons op trakteert met Dag der zielen (Solar Bones). Gegarandeerd onleesbaar, denk je, ijdel gepiel met de erfenis van Joyce. Totdat je - al was het maar om je nuchtere oordeel bevestigd te zien - begint te lezen en al na een paar bladzijden ontdekt dat het wel meevalt.

Om te beginnen heeft McCormack zijn zin netjes in alinea's onderverdeeld. Daarnaast stel je spoedig vast dat de gedachtenstroom bijna net zo gemakkelijk te volgen is als gesproken taal, waar ook de punten en komma's ontbreken.

In Dag der zielen volgen we de gedachten, associaties en herinneringen van Marcus Conway, civiel ingenieur in een dorp in het West-Ierse graafschap Mayo. Het boek begint als op 2 november 2009 het Angelus klinkt: het klokgelui dat oproept tot gebed.

Mike McCormack, Dag der zielen (****), fictie.
Uit het Engels vertaald door Robbert-Jan Henkes.
Lebowski; 272 pagina's; euro 21,99.

Hints

Aanvankelijk wat hortend en stotend komt Conways verhaal op gang. Hij vertelt over zijn vrouw, die hij eens ontrouw is geweest. Over zijn dochter, kunstenares, die een expositie organiseert waarbij alle kunstwerken met haar eigen bloed zijn vervaardigd. We lezen over het landschap, de dorpsgemeenschap, over een virus dat het drinkwater heeft aangetast, iets waar de ingenieurs wel weer de schuld van zullen krijgen.

Het hele boek door geeft McCormack hints dat tijdstip (Angelus) en dag (Allerzielen) niet toevallig gekozen zijn. Dag der zielen speelt niet voor niets in de 'grijze dagen na Samhain als de zielen van de doden kortstondig uit het vagevuur zijn vrijgekocht door de gebeden van de gelovigen en naar hun huizen kunnen terugkeren'.

In Dag der zielen smelten Keltische traditie, literair modernisme, de hedendaagse streekroman en een vleug katholicisme op virtuoze wijze samen tot iets waarlijk nieuws en bijzonders.

Meer over