Recensie Film

McCarthy speelt bewonderenswaardig ingehouden in Can You Ever Forgive Me? (vier sterren)

Melissa McCarthy in Can You Ever Forgive Me?

‘Mijn beste werk ooit’, noemde de schrijver Lee Israel (1939-2014) de brieven waarvoor ze werd opgepakt en veroordeeld. Om rond te komen verkocht Israel correspondentie van beroemde auteurs als Noël Coward, Dorothy Parker en Ernest Hemingway. Ze schreef de brieven zelf, op oude typemachines, in de stijl van de zogenaamde afzenders; dat kon ze zo goed, dat zelfs doorgewinterde literair verzamelaars niet doorhadden dat het om vervalsingen ging. Het leverde haar genoeg op om de huur van haar New Yorkse appartementje, haar niet geringe alcoholinname en de medische behandeling van haar ziekelijke kat te bekostigen.

Israel was een redelijk succesvol schrijver in de jaren zeventig en tachtig, met twee goed ontvangen biografieën op haar naam. Nadat haar boek over cosmeticatycoon Estée Lauder was geflopt, sloeg een writer’s block toe en raakte ze uit de gratie in de literaire wereld. Dat lag ook aan haar karakter: Israel was een lastig type. Een gewone baan was niks voor haar. Toen ze financieel aan de grond raakte, boden de nepbrieven een uitweg.

Het bedrog duurde anderhalf jaar; toen kwam de FBI haar op het spoor. Can You Ever Forgive Me?, gebaseerd op Israels gelijknamige memoires, toont hoe ze te werk ging en vooral ook hoe eigenwijs, vervelend en geestig ze kon zijn. Het is een innemend portret van een allesbehalve innemende vrouw; Israel maakte het niemand naar de zin. Daarmee is ze geen doorsneehoofdpersoon, zeker niet als vrouw. Dat de filmmakers haar niet sympathieker proberen te maken, is een gedurfde zet die uitstekend uitpakt.

Can You Ever Forgive Me? Drama. Regie Marielle Heller. Met Melissa McCarthy, Richard E. Grant, Jane Curtin. 109 min., in 35 zalen.

Melissa McCarthy, tot nu toe vooral te zien in komedies, speelt bewonderenswaardig ingehouden. Juist door niet op de lach te mikken, komen de grappen beter aan, maar wordt ook Israels schrijnende eenzaamheid zichtbaar. In een kroeg heeft ze een andere outcast opgepikt, Jack Hock (Richard E. Grant, net als McCarthy genomineerd voor een Oscar), die ze al gauw tot medeplichtige maakt. Is het vriendschap, of gebruikt ze hem?

Onnadrukkelijk ontroerende momenten en harde humor wisselen elkaar af in het Oscargenomineerde scenario van Nicole Holofcener en Jeff Whitty, dat ook als criminele thriller – hoe ongevaarlijk en geweldloos ook  goed in elkaar zit. Regisseur Marielle Heller geeft een mooi tijdsbeeld van New York aan het begin van de jaren negentig, een periode waarin de kloof tussen winnaars en achterblijvers snel groter wordt. Lee Israel is beide: een loser met talent, die met opgeheven hoofd voor de zelfkant kiest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.