BoekrecensieMaud Vanhauwaert

Maud Vanhauwaert geeft een bruisend overzicht van een geslaagd stadsdichterschap ★★★★☆

Met een bruisend boek neemt Maud Vanhauwaert afscheid als stadsdichter van Antwerpen. ‘Onnozeliteiten’ gaat ze niet uit de weg, maar ze kan net zo goed ernstig zijn.

Stadsdichter Maud Vanhauwaert neemt afscheid van het stadsdichterschap, februari 2020. Beeld Sofie Gheysens

Wereldpoëziedag, zaterdag 21 maart, wordt achteraf gezien misschien wel het feestelijkst gevierd met de verschijning van Het stad in mij van Maud Vanhauwaert (1984), het ‘zotte bladerboek’ oftewel bruisende overzicht van haar werkzaamheden als stadsdichter van Antwerpen in de jaren 2018 en 2019, met inbegrip van eerdere projecten en zelfs een afdeling ‘dode darlings’, ofwel afgeschoten mopjes. ‘Ik schuw de onnozeliteiten niet’, biecht ze prompt op, ‘temeer omdat ik eigenlijk vooral mijn onnozeliteiten heel ernstig neem.’

Ze begon twee jaar geleden met een blanco affiche, witruimte, omkaderd door de regel ‘Want het is in onze sprakeloosheid dat wij elkaar het best verstaan’, waarmee ze zich als onbeschreven blad voorstelde, en tevens aan het stadsbestuur om carte blanche vroeg. Geen retorisch verzoek, aangezien de burgemeester van Antwerpen de Vlaams-nationalist Bart De Wever is. De enige regels waaraan Vanhauwert zich wenste te houden waren versregels, ‘(en, goed, enige verkeersregels)’.

Stadsdichter Maud Vanhauwaert neemt afscheid.Beeld Sofie Gheysens

Met opgetogenheid die de ernst niet buitensluit, heeft de stadsdichter zich van haar taak gekweten. Het stad in mij is dientengevolge een uitnodigend en zinnig project geworden, dat schitterend is vormgegeven. Hét stad, want zo zeggen de inwoners dat (‘Antwerpen is ’t stad en de rest is parking’), de dichter weet ook niet waarom, misschien heeft het met het centrumgevoel van de Antwerpenaar te maken, ‘ten opzichte van ja, de rest, de parking’.

Op het Hendrik Conscienceplein liet ze een inflatable met het woord ‘MACHT’ zich wanstaltig opblazen, op 25 juli 2019, de warmste dag van de zomer, ging ze op de winkelstraat de Meir in een ijsberenpak ijsberen, ‘voor het klimaat’. Alle kinderen wilden met haar op de foto. Even overwoog ze er geld voor te vragen.

Op het Hendrik Conscienceplein liet ze een inflatable met het woord ‘MACHT’ wanstaltig opblazen.Beeld Sofie Gheysens

Voor een psychotherapeutisch centrum schreef ze het gedicht ‘Rustenburg’, waarin de ‘ik’ radeloos is, tot een stem fluistert ‘rustig maar, hier ben je/ veilig, durf maar stil te staan, en ja, in mijn kop/ draai ik nog vaak zot, maar in de muren// zie ik de namen weer, in de ramen weer/ de vogels en in de vogels weer een lied zo/ licht en vrolijk dat ik amper kan geloven// dat ook dat uit mijn eigen hoofd kan komen.’

Op 25 juli 2019, de warmste dag van de zomer, ging ze op de winkelstraat de Meir in een ijsberenpak ijsberen.Beeld Sofie Gheysens

Prachtig is de Toren van Babel, opgetrokken uit bamboe en hout, die verrees op ‘den Dam’, een wijk in het noorden, waar workshops en performances plaatsvonden. Op 9 april jongstleden is de toren in brand gestoken door iemand met zware psychische problemen, liet Vanhauwaert op Facebook weten.  De ‘ode aan de meertaligheid’ van Antwerpen werd in de as gelegd – dat laat ook onbedoeld zien hoe kwetsbaar de waarden zijn die de dichter verdedigt. 

Gepast gevoelig is haar gedicht ‘wij. hier. nu. ja’, gemaakt voor op het foedraal van de Antwerpse trouwboekjes, het bewijs dat Vanhauwaert de maskerade van de goede grap, de onnozeliteit of een opzichtig concept kan laten varen, als de gelegenheid daarom vraagt. Het stad in mij toont zowel de buitenkant als de binnenkant van een talent om te koesteren.

Prachtig is de Toren van Babel, opgetrokken uit bamboe en hout, die verrees op ‘den Dam’, een wijk in het noorden. Op 9 april 2020 is de toren in de as gelegd door iemand met zware psychische problemen.Beeld Sofie Gheysens
Beeld Das Mag

Maud Vanhauwaert: Het stad in mijDas Mag; 336 pagina’s; € 37,50. Luxe-editie € 55.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden