Drama

Matterhorn

De kleurloze oubolligheid van het geheel doet deze film de das om

Berend Jan Bockting

Fred (Ton Kas), eenzame oer-Hollander van middelbare leeftijd, ademt en leeft het gedachtengoed van Johannes Calvijn. Bij de thee komt steevast één krakeling uit de koektrommel. Precies om zes uur gaan de gekookte aardappelen, boontjes en rollade op het bord. In het opgeruimde, godvrezende dorp waar hij woont, houden de buren elkaar angstvallig in de gaten.

De naamloze zwerver (René van 't Hof) die plotseling zijn leven binnenwandelt, is in alles het tegenovergestelde. De stugge gelovige tegenover de onaangepaste, zwijgende slons die zijn eten prakt en bij voorkeur onbeperkt koekjes eet uit Freds trommel - rond deze kraakheldere premisse draait dit speelfilmdebuut van voormalig Vliegende Panter Diederik Ebbinge, die eerder met Gewoon Hans (2009) een aardige tv-film maakte over sterrendom en fancultuur.

Veel verder dan dat uitgangspunt komt het vreemd genoeg niet, in Matterhorn. Fred en zijn nieuwe huisgenoot, die gaandeweg steeds explicieter de rol inneemt van Freds overleden vrouw, worden in de supermarkt zelfs per ongeluk gescout als komisch duo; ze verdienen wat bij als maffe act op kinderfeestjes in dure villa's, waar Fred bijvoorbeeld 'slaap kindje slaap' inzet en de zwerver vervolgens het bijbehorende geluid van een schaap produceert.

Dat dat bij het publiek aanslaat, bleek afgelopen weekeinde tijdens het International Film Festival Rotterdam, waar Matterhorn er met de publieksprijs vandoor ging.

Toch vraag je je op dat moment af welke film Ebbinge eigenlijk wilde maken. Matterhorn is consequent absurd, maar dan eerder in de vorm van surrogaat-Jiskefet of iets Alex van Warmerdam-achtigs dan als eigen stijlvorm - al vertelde de filmmaker dat het jaren geleden is dat hij iets van Van Warmerdam zag. Onder alle geforceerde malligheid zit wel degelijk drama, maar wanneer het onmogelijk wordt gemaakt om de personages serieus te nemen (een dieptepunt is Van 't Hof in een jurk), voelt ook dat drama onecht.

De personages zijn stuk voor stuk in het afgemeten keurslijf van het Malle Typetje gedrukt, van homofobe dominee tot gladde rijke yup. Het valt Ebbinge te prijzen dat hij iets anders probeert met Kas en Van 't Hof, maar waar ze in misdaadkomedie Plan C de hele film meesterlijk naar hun hand zetten, blijft nu vooral de gedachte kleven dat ze veel meer kunnen dan het spelen van een voorgekookte absurditeit.

Het is vooral de kleurloze oubolligheid van het geheel die de film de das om doet. Matterhorn is in alles een echo uit de jaren zeventig, toen het plagen van de rooms-katholieke kerk nog zin had. De in het grijs gestoken calvinist Fred, dat is de film.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden