Media Top en Flop

Matroesjka weet hoe je de boze witte man boos maakt en de krakaka-leugen

Wat er goed was en wat minder deze mediaweek. Deze week: Zo maak je een boze witte man boos en de cultus gebaseerd op een leugen.

Stefano Boston Beeld Youtube

Het cabaretduo Matroesjka, twee jonge vrouwen zeggen we er maar meteen bij, zong maandag in het tv-programma Pauw een liedje. Boze witte man heette het.

Het was een slaapliedje. Voor de kleine, boze witte man werd een vrolijk toekomstbeeld geschetst, waarin Holland het EK weer eens wint, de vut-regeling terugkeert, een kinderfeest kan worden gevierd zonder een racist te zijn en thema’s als immigranten, veiligheid en vrouwenquota niet bestaan. Jeroen Pauw, misschien niet boos maar wel een witte man, kon erom lachen.

De ironie droop er dan ook van af. Tenminste, dat zou vroeger zo zijn geweest. Ironie is morsdood. Incasseringsvermogen ook. Het plagerige en provocerende liedje werd door onze rechtse vrienden opgevat als een ernstige belediging, een lafhartige poging van de kneiterlinkse Vara om de hardwerkende Nederlander te kleineren, nee, te demoniseren.

Op Twitter en rechtse sites en blogs ging het los, volgens het inmiddels bekende principe ‘wij mogen alles zeggen, en ook zingen, maar zij niet’. Boze witte mannen waren, eh, boos; boos op Matroesjka, boos op Jeroen Pauw, boos op de Vara.

Boze witte man leek maandag in eerste instantie geen topliedje. Erg grappig was het evenmin. Dat veranderde in de uren na de uitzending. Hoe bozer men reageerde, hoe grappiger het werd.

Paul Onkenhout

Flop (Stefano Boston)

Wat maak je mee als je als AN’er (anonieme Nederlander) uit het niets het middelpunt wordt van een mediahype? Als je wordt meegezogen in de wereld van virale filmpjes, nieuwsbulletins, talkshows en trending topics? Een interessante en relevante vraag, die NRC dinsdag behandelde aan de hand van vijf casussen.

Een van de ‘mensen uit het nieuws’ was Stefano Boston (29), een naam die wellicht niet direct een belletje doet rinkelen. Mogelijk roept de kreet waarmee hij bekend werd wél een glimlach op.

Boston kwam net van de afterparty in een discotheek in Amsterdam-Oost, toen stadszender AT5 hem vroeg naar de schietpartij die daar zojuist had plaatsgevonden. Boston, schreeuwend in de microfoon: ‘Ik hoorde krrrakaka!’

Een week later staat Boston ‘krakaka’ roepend voor zesduizend man in de Heineken Music Hall. Zijn manager regelt meer optredens, waarmee Boston dat jaar 5.000 euro verdient. Bekende rappers nemen clips op in zijn straat. Een webwinkel verkoopt krakaka-rompertjes, met daarop ook de afbeelding van een machinegeweer.

Boston eindigt zijn heerlijke verhaal in NRC alleen met een ernstige onthulling: hij heeft die schoten nooit gehoord. ‘Daar gaat het niet om’, zeiden zijn vrienden tegen hem. ‘Je was prachtig op camera.’

Dat was hij zeker, maar dat neemt de wrange conclusie niet weg: die hele krakaka-cultus is gebaseerd op een leugen.

Gijs Beukers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.