Film

Matige zwanenzang van Clint Eastwood de cowboyacteur ★★☆☆☆

Het is aandoenlijk en bij vlagen amusant om de stramme Eastwood nog eens in de weer te zien met zijn eigen mythe. Maar het echte vuur ontbreekt in Cry Macho.

Clint Eastwood als cowboy in ‘Cry Macho’. Beeld uit de film
Clint Eastwood als cowboy in ‘Cry Macho’.Beeld uit de film

Is dit de laatste? Dat is de vraag die opspeelt bij het zien van de eerste beelden van Clint Eastwood in Cry Macho, rijdend door het Amerikaanse landschap in het zachte ochtendlicht. Die broze, maar net boven het stuur van z'n Chevrolet uittorende gestalte, de toegeknepen ogen onder de eeuwige cowboyhoed iets zachter nu, zoekend.

Het is vast niet de laatste film van Eastwood de regisseur, die ook op z’n 91ste nog vol zit met filmplannen. Maar wellicht wel zijn zwanenzang als acteur.

Mike Milo, heet hij hier, een oud-rodeorijder en ontslagen paardentrainer, die wordt ingezet voor een schimmige klus over de grens: of hij de half-Mexicaanse zoon van z’n voormalige werkgever Howard terug kan brengen naar diens Texaanse ranch. Het dertienjarige joch Rafo valt onder het ouderlijk gezag van z’n Mexicaanse moeder, die nauwelijks naar haar zoon omkijkt, maar hem niet wilde afstaan. ‘Als ze jou ziet, een echte cowboy, zal ze wel naar je luisteren’, zegt Howard tegen de breekbare Milo. Die vindt het maar een vreemd plan: ‘Er werken zo twintig cowboys op je ranch die dit beter kunnen.’

Cry Macho, naar de jarenzeventigroman van N. Richard Nash, steunt op het laatste restant Eastwood-magie en de notie dat de filmmaker ook wel weet dat het op zijn leeftijd eigenlijk niet meer past, die typecasting als cowboyheld. Het blijft fascinerend hoe Eastwood in de herfst van zijn leven al z’n oerpersonages afpelt en ze op late leeftijd herziet. Zoals de mopperende Dirty Harry-achtige pensionado in Gran Torino (2008), een grootse late rol. En hier dan de onwillige cowboyheld. ‘Dat hele machogedoe is overschat’, mompelt Milo ergens in de film tegen Rafo (Eduardo Minett).

Het joch vormt de zwakste schakel in de film, wat hem vooral zit in de houterige, nogal uitgeschreven dialoog van de jongen, die vanwege z'n Mexicaanse jeugd wordt geacht krakkemikkig Engels te spreken.

Cry Macho ontpopt zich als een kat- en muisspel met de operateske gangsterverschijning Marta (Natalia Traven), die niet meewerkt aan de kidnap van haar zoon, en haar bewakers achter Milo aanstuurt.

Soms wordt het allemaal wat te mal. Dan lonken de Mexicaanse vrouwen wel heel vlot naar de bejaarde held, of blijkt diens roestige knuist dan tóch nog krachtig genoeg om Marta's dommig opererende Mexicaanse knechten af te weren.

Het is aandoenlijk en bij vlagen amusant, om de stramme Eastwood nog eens in de weer te zien met zijn eigen mythe. Maar het echte vuur ontbreekt in Cry Macho.

Cry Macho

Drama

★★☆☆☆

Regie Clint Eastwood

Met Clint Eastwood, Dwight Yoakam, Eduardo Minett, Natalia Traven, Fernanda Urrejola.

104 min. In 58 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden