Review

Matige ontlading van de opgebouwde spanning in binnen-de-lijntjesroman

Het klopt allemaal te goed in deze binnen-de-lijntjesroman van Kees van Beijnum.

Kaft van Het mooie seizoen

Tegen het eind van de roman weten we precies wat iedereen drijft en waarom dat mislukt.

De eerste bladzijden kondigen onheil aan. Een vrouw rent in alle vroegte door een verlaten niemandsland, aan de rand van de stad. Ze denkt af en toe haar verdwenen kat te zien, maar het is steeds de verkeerde. Ook staat er een vreemd geparkeerd busje, dat zodra ze passeert langzaam optrekt. De scène duurt maar kort, de hardloopster komt veilig thuis, en toch blijf je ermee in je maag zitten. Rode vlaggen, er gaat iets gebeuren. De achterflap had het al over een nachtmerrie.

Het mooie seizoen

Fictie
Kees van Beijnum

De Bezige Bij; 336 pagina's; €19,99.

De nieuwe roman van Kees van Beijnum, Het mooie seizoen, verschijnt 25 jaar na zijn debuut. Vertrouwde thema's van de auteur van Dichter op de Zeedijk en De oesters van Nam Kee keren terug: vader- of moeder-zoonrelaties die verstikkend zijn, een tiener met verkeerde vrienden. In veel van zijn boeken loopt er iets uit de hand, er vliegt een baksteen door een ruit, er gebeuren ongelukken. In Het mooie seizoen is het busje een effectief literair middel om je daaraan te herinneren.

Maar Van Beijnum neemt de tijd, voor het (dubbel) misgaat. Eerst de fundamenten, de vakkundig uitgewerkte psychologische schetsen. Zo is er Beatrijs, de hardloopster en sociaal werker die kinderen van mishandeling en verwaarlozing probeert te redden, maar amper greep krijgt op Arno, haar zoon. Arno gaat stiekem niet meer naar school. Als hij geen 'wieries' rookt, brengt hij zijn dagen door bij de intens saaie Christian, een voormalige leraar die in het protserige huis van zijn vader woont, een filmproducent die wel op Matthijs van Heijningen moet zijn geïnspireerd.

Wanneer er dan eindelijk een kind verdwijnt, en iemand wordt mishandeld en beroofd, valt het effect een beetje tegen. Veel te snel komt het allemaal weer goed. Waar is het Van Beijnum eigenlijk om te doen?

De matige ontlading van de opgebouwde spanning toont vooral hoe hij plot inzet als gereedschap. Van Beijnum is het meest geïnteresseerd in hoe goede bedoelingen en liefde mensen uit elkaar drijven, in plaats van dat deze hen binden. Beatrijs wil gezinnen helpen, maar zij zien haar als ongewenste bemoeial, evenals haar zoon. Arno wil graag hogerop komen in het leven, maar hoe harder hij zijn best doet, hoe dieper hij in de problemen raakt. Christian zoekt toenadering tot anderen, maar is zo bang iets Van Heijningen-achtigs te doen dat hij mensen afkeer inboezemt.

Tegen het eind van de roman weten we precies wat iedereen drijft en waarom dat mislukt. Ze weten het zelf ook, en daarom kunnen ze weer met elkaar verder. Vooral Arno is goed getroffen als de gevoelige ziel die uit onmacht een rotjoch wordt.

Maar de lezer wordt niet van zijn stoel geblazen, het klopt allemaal te goed. Ook de stijl is overdacht, elk personage zijn eigen, niet te nadrukkelijke register - Arno met milde straattaal, natuurlyriek voor Christian, Beatrijs zegt waar het op staat. Een binnen-de-lijntjesroman. Het ongeluk, de verdwijning: je trapt er niet in, als de auteur dat zelf niet ook doet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden