RECENSIE

Mathys schrijft in haar debuutroman kalm en functioneel, maar treedt in haar stijl niet erg naar voren

In Verdwaaltijd, de debuutroman van de Vlaamse schrijver en literatuurrecensent voor De Standaard Kathy Mathys, heeft iemand een merkwaardige fobie: voor landkaarten en wereldbollen. 'Ze maakten hem zo duizelig dat hij niet in één ruimte kon verblijven met een kaart aan de muur.' 'Agorafobie op planetaire schaal', omschrijft hij het.

Het is een anekdote, maar het omvat veel thema's uit de ruim opgezette roman, waarin de personages dwalen, verdwalen en afdwalen. Door een stad, in hun hoofd, van hun familie, in hun werk. De kaart staat hiervoor symbool.

Mathys zet meerdere lijnen uit die rustig op gang komen: dat van Marcia, die na haar scheiding een relatie krijgt met de Amerikaanse schrijver David. David, expert in coywolves (kruising tussen coyotes en wolven) schrijft een boek over de verdwijning van zijn ex. Parallel daaraan loopt het verhaal van Marcia's vriendin Emma, een verpleegkundige die een affaire krijgt met de jonge kunstenaar Ben.

Als lezer verdwaal je een beetje in al die namen en details uit dagelijkse levens, maar met zo'n thema moet dat wel bewust zijn, vertrouw deze schrijver maar. De verhaallijnen worden tegen het einde plots beklemmend. Marcia krijgt jammer genoeg het minst kleur en diepte; Emma is aanvankelijk ook wat onbeduidend, maar uiteindelijk flonkert zij mysterieus.

Mathys schrijft al even kalm en functioneel, ze treedt in haar stijl niet erg naar voren. Toch roept ze overtuigend verschillende landschappen op, met als hoogtepunt de redwood-wouden in California.

Wat het meest beklijft, is de oriëntatie van de personages. Geen navelstaarders maar doeners zijn het, hun blik op de wereld gericht, om soms, via een fysieke sensatie - een geur, een beeld - toch gedwongen te worden de blik naar binnen te richten.

Fictie
Kathy Mathys
Verdwaaltijd
Polis;
336 pagina's; euro 22,50.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden