Recensie Massive Attack

Massive Attack is muzikaal sterk, maar visueel een tikje underwhelming (drie sterren)

De Britse formatie Massive Attack met Robert Del Naja, Horace Andy en Grant Marshall treedt op in Afas Live. Beeld Paul Bergen.

Het is een beeld dat toch even blijft hangen, een momentopname uit het visuele bombardement dat Massive Attack twee avonden over de Afas Live laat neerdalen. Een opgesloten spreeuw probeert door een dicht raam te fladderen, in een poging de buitenlucht weer te bereiken. Dat lukt natuurlijk niet, maar de spreeuw blijft maar tegen dat raam fladderen.

Massive Attack, de Britse triphopband die het genre van de sombere, vertraagde hiphopbeats, diepe dub-bassen en krasserige bijgeluiden groot maakte met vooral de klassieke plaat Mezzanine uit 1998, wil het publiek iets voorhouden. Wij mensen zitten opgesloten in onze comfortabele bubbel van internet en sociale media, van poezenplaatjes en gefotografeerde borden eten, terwijl buiten die glazen bol de wereld langzaam wegzakt in de drek van oorlogsgeweld en tirannie. Massive Attack blikt terug op Mezzanine, en daarbij ook op de decennia die na die plaat zijn verstreken. 

 We hadden op meer gehoopt

En tussen de nummers, en dus vooral bij die royale visuele show, komen holle kreten van politici voorbij, nostalgische en vervreemdende beelden van dansende én marcherende mensen, doodgeschoten strijders in Syrië en de usual suspects Trump en Poetin. Het is, zo moet je na anderhalf uur constateren, toch een beetje het standaardpakket aan beeldtaal, dat een band die een maatschappelijk betrokken optreden wil geven nu eenmaal vaker met zich meedraagt. We hadden op meer gehoopt.

Want Massive Attack, het duo van Robert Del Naja en Grant Marshall dat live wordt aangevuld met drummers, (bas)gitaristen en de vaste gastzangers Horace Andy en Elizabeth Fraser, heeft de lat voor zichzelf hoog gelegd. De band is altijd ijzersterk geweest in vormgeving en stijlconcepten, en heeft live van de eigen, artistiek overrompelende muziek steevast indringend theater gemaakt. Massive Attack had twintig jaar na die klassieke plaat wel met iets innovatievers mogen komen.

‘Angel’ en ‘Inertia Creeps’ komen keihard binnen

Jammer, want in muzikaal opzicht valt er weinig op de Afas-show aan te merken. De aardedonkere en bezwerende nummers Angel en Inertia Creeps komen keihard binnen: de bassen en snijdende gitaren zijn naargeestig en bijna angstaanjagend, en de lispelende spreekzang van Del Naja is sinister en diepgravend. Het geluid is fantastisch, ook bij de nummers met Elizabeth Fraser aan de microfoon. Bij het prachtnummer Teardrop drijft haar stem weg in een feeërieke galm, en het beeld bij dit nummer is indrukwekkend: alleen een set strakke lichtbundels die van achteruit het podium de zaal in priemen. Mooi. En bij het naar een gierende climax toewerkende slotnummer Group Four, weer met Fraser, sta je echt even aan de grond genageld.

Maar toch word je de volgende ochtend niet wakker met een gonzende kop vol onbegrip over wat je nú toch hebt meegemaakt. En dat had je zo graag gewild.

Massive Attack: Mezzanine-tour, 1 en 2 februari, Afas Live, Amsterdam.

In een oude versie van dit artikel stond per abuis een beoordeling van vier sterren. De recensent kent drie sterren toe. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden