PROFIEL

Mascotte van de metal

Metalvrouw Doro (50) groeide in dertig jaar uit van guilty pleasure tot Duits cult- fenomeen.

Doro, deze zomer backstage bij het Belgische metalfestival Graspop.Beeld Daniel Cohen

Lang geleden, dertig jaar om precies te zijn, in een tijd waarin guilty pleasures nog gewoon heimelijke genoegens heetten, had iedere metalhead een min of meer verboden liefdesrelatie met een curiositeit in het genre van de strak rammende gitaren en de lugubere gilvocalen. Doro, was de naam. Een vrouw. Blond. En ook nog Duits.

Nee, voor een metalheld stonden er duidelijk onoverkomelijke minpunten achter haar naam. Metalzangers waren destijds mannen met bakkebaarden en zeker wat de Nederlandse metalconsument betrof: liever even geen Duitsers. Alleen Milland Petrozza van de Duitse thrashband Kreator kon door de beugel, maar dat was goddank een halve Italiaan.

Zweterig decolleté

Plusjes waren er natuurlijk ook, voor Dorothee Pesch. Ze was de eerste échte metalvrouw, vanaf haar intrede in 1982 als zangeres in de band Warlock: respect. En oké, Doro was best een uitdagende blondine, zoals ze op die posters in vele jongensslaapkamers hing met dat loshangende hemdje op een zweterig decolleté en die voorhamer in de gespierde armen waarmee ze haar eigen naam in gloeiende metalen letters op een aambeeld stond te dreunen. Of op de platenhoes van Warrior Soul: Doro als geairbrushte fantasygodin in lederen lingerie, met neptatoeages op het zeer blote dijbeen.

En die strot was toch ook wel plezierig. Als Doro zong dat we onze fist in the air moesten raisen, in een rauwe scheurstem met dik Duits accent, dan raisden we natuurlijk onze fist in the air. Achter gesloten gordijnen.

Maar Doro, die in 1989 kwam met haar solodebuut Force Majeure, was toch vooral een eigenaardigheid in de metal en eigenlijk ook wel een beetje de verpersoonlijking van slechte smaak, waar je thuis stilletjes best van mocht genieten, maar waarover je zelfs met je lotgenoten der dubieuze muziekvoorkeuren niet sprak.

Albumhoes van Warrior Soul.

Metalmascotte

Het is gezien die achtergrond vreemd gelopen met Doro. De zangeres en rockliedjesschrijfster werd gedurende drie decennia de mascotte van de internationale metalgemeenschap. De meest doorwrochte metalmusici willen bij haar in de band spelen. Grootheden als Lemmy van Motörhead, Ozzy Osbourne van Black Sabbath, James Hetfield van Metallica en de onlangs jammerlijk overleden zanger Ronnie James Dio willen allen 'iets' met haar doen, op zijn minst een keer met het blonde Duitse rockbeest op de foto.

Nog altijd bespeelt Doro de hoofdpodia van de grootste zomerfestivals voor heavy muziek en toert zij monter door de VS. Eerder dit jaar vierde Doro haar dertigjarige jubileum niet in een lullig rockzaaltje, maar voor bijna twintigduizend man in het congresgebouw van thuisstad Düsseldorf. Twee avonden achtereen stond ze er, in een avondvullend rockprogramma, waarvan het affiche een musical of schlagerfestival leek aan te kondigen. 'Doro. Metal Queen. Mit Orchester!'

Bij ons moet Doro het met iets minder zaalcapaciteit doen en zonder orkest, maar toch: zondag speelt zij weer eens in Nederland, in de goed toegeruste zaal voor classic rock en aanverwante muzieknostalgie Boerderij in Zoetermeer. De schaamte is gepasseerd, bij Doro mag je best gezien worden en zeur vooral niet over de batterij minder geslaagde rockballades die zij in de loop van haar carrière heeft afgewerkt, zoals het in het Duits gezongen afscheidslied In Liebe Und Freundschaft, de cover van Procol Harums A Whiter Shade Of Pale, of de versie van White Christmas die ze zong met de hard rockende clownsband Twisted Sister.

Met Paul Stanley van Kiss
Met James Hetfield van Metallica

Wolk van adoratie

Doro is uitgegroeid tot een Duits cultuurfenomeen van wie iedere nieuwe hobby wordt besproken in de Duitse tv-talkshows en roddelbladen. Doro doet tegenwoordig aan thaiboksen. Doro schildert. Doro zet zich in voor de hulporganisatie Terre des Femmes. En over gezond en vleesloos eten heeft Doro desgewenst ook wel wat te vertellen. Over een partner of eventuele kinderen niet: die ontbreken. Doro is getrouwd met haar band en de fans, antwoordt ze hardnekkig op lastige privévragen.

Wie de tijd neemt Doro eens nauwlettend te observeren, moet toch achter het geheim van deze 'metal queen' kunnen komen. Op het Belgische festival Graspop bijvoorbeeld, waar Doro zojuist een uur heeft rondgesprint op het hoofdpodium en waar zij nu - nog steeds topfit - komt aangewandeld richting backstage, waar een stuk of honderd leer- en spijkerjasmensen rondhangen, bevoorrechte fans en artiesten, even voor of net na hun eigen show.

Doro, opvallend klein van stuk en uiteraard gegoten in zwart leer, beweegt zich voort in een wolk van adoratie. Zij wordt besprongen door de jongens en meisjes van de rockfanblaadjes en natuurlijk door de gewaardeerde collegae. Er volgt een amateurfotosessie van ruim een half uur: Doro moet en wil ook best honderd keer gefotografeerd worden en steevast gaat één arm om de schouder van de liefhebber en wordt met de vrije hand het metalsymbool omhoog gestoken, die pink en die wijsvinger. Duivelshoorntjes klaar? Klik.

Er moeten honderdduizenden van dit soort foto's van Doro bestaan: met schimmige figuur aan haar zijde, een moederlijke glimlach op het gezicht en steeds maar weer die hoorntjes. Vermoeiend. Maar Doro gaat door. Getrouwd met haar fans, weten we nog?

Het geheim van deze Doro? Ze wil er zelf best iets over vertellen, in de kleedkamer. 'Kopje thee?' Als blijkt dat de fotograaf het afgesloten privédomein van de rocksterren niet mag betreden wegens het ontbreken van het juiste armbandje, wurmt Doro de arm uit het hare. 'Neem deze maar.' Doro heeft geen bandje nodig. Bij de thee serveert ze een koekje.

Het zal ons misschien verbazen, maar Doro ging dertig jaar geleden niet het vak in met in het achterhoofd een hardrockend voorbeeld: Grace Slick, Janis Joplin of desnoods Joan Jett. 'Ik was gek op Tina Turner. Op haar energieke optredens, haar stem, haar uithoudingsvermogen. Zo wilde ik ook zijn.' Maar waarom dan in hemelsnaam gekozen voor de metal? 'Omdat ik heel veel plezier haalde uit de heavy metal van de vroege jaren tachtig. Die vermenging van onbekommerde vrolijkheid met een gezonde agressie van rock en punk. Een uitlaatklep in een rare crisistijd.'

Met Zombie Boy

Cultus

Er is nogal wat veranderd in de metal. Tegenwoordig zie je bijna meer frontvrouwen dan frontmannen, alleen al in Nederland zijn de metalzangeressen niet te tellen, van Floor Jansen (After Forever, Nightwish), Simone Simons (Epica), Sharon den Adel (Within Temptation) en Charlotte Wessels (Delain). Doro the Godmother?

'Ja, zo ga ik nu door het leven, en zo noemen die dames mij dus ook. Er is ook wel wat voor te zeggen. Toen ik begon, begin jaren tachtig, was er nauwelijks een vrouw te bekennen in de metalwereld, zeker niet één die serieus voor de muziek ging. De eerste jaren waren loodzwaar. Ik zat vaak alleen in een hoekje, na optredens, op festivals. Ik werd niet serieus genomen door de mannen. Maar toen na jaren duidelijk werd dat ook ik met mijn ziel in de muziek zat en niet als een of ander half fotomodel, sloeg het wantrouwen om in waardering.'

En daarna sloeg die waardering om in een soort cultus rond de persoon Doro. Maar zelfs die cult kan niet verklaren waarom Doro met haar ouderwetse eightiesmetal nog altijd volle en grote zalen trekt. 'Maar dat kan ik zéker uitleggen. Dat oldschool-gevoel, het plezier en de lol van de metal, je vindt het bijna niet meer. Ik kick er nog steeds op: liedje, refreintje, en inderdaad die vuist in de lucht. Als er iets is dat ik de afgelopen dertig jaar heb bijgedragen aan de metal, is het dat ik het genre een beetje van de grimmigheid heb ontdaan, tegen de heersende mode in. Ik geloof dat enkele metalheads mij juist daar dankbaar voor zijn. Daar heeft mijn vrouw-zijn niet eens iets mee te maken.'

Doro speelt zondag in Cultuurpodium Boerderij in Zoetermeer.

A là Turner

Een van de grote voorbeelden van de Duitse 'Metal Queen' Doro Pesch is de tegenwoordig Zwitserse en ex-Amerikaanse zangeres Tina Turner. Want Tina Turner is volgens Pesch: 'Een powervrouw, net als ik.' Twee jaar geleden eerde Doro Turner met een cover van de hit Nutbush City Limits. Zij vertolkte haar versie live op de Duitse zender RTL, te midden van dansers en brandende fakkels. Te vinden op YouTube. Voor de liefhebbers.

Tina Turner tijdens de Milan Fashion Week. Foto van 28 februari 2011.Beeld epa
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden