CD-recensie Isolophilia

Marzio Scholten maakt verstilde muziek, die door verrassende keuzen nooit saai wordt ★★★★☆

Voor zijn zevende album heeft gitarist Marzio Scholten een soort jazzsupertrio geformeerd. Met Ernst Glerum op bas en Wolfert Brederode op piano heeft hij in september van dit jaar in het Muziekcentrum van de Omroep in Hilversum in twee dagen Isolophilia opgenomen.

Een wonderschoon album waarop Scholtens composities intiemer klinken dan ooit. Zijn snaaraanrakingen zijn teder en laten zich mooi omringen door fraaie melodielijnen van Glerum en de impressionistische klanken van Brederode.

Scholten benadert hier het hoge niveau van de Amerikaanse gitarist Bill Frisell op zijn recente werk voor het progressieve label ECM. Verstilde muziek, die door verrassende keuzen van noten en harmonieën nooit saai wordt. Sterker nog, naarmate het album vordert en met de traditional Sometimes I Feel Like a Motherless Child een spannend hoogtepunt bereikt, zit je al zo diep in dit nieuwe muzikale universum van Scholten dat je de bijzondere verzonken sfeer moeilijk los kunt laten. Het trio geeft later deze maand enkele optredens, de presentatie van Isolophilia is 13 december in het Amsterdamse Concertgebouw.

Jazz

★★★★☆

Marzio Scholten

Isolophilia

Eigen Beheer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden