AlbumrecensieWinterreise

Martijn Cornet maakt een lofwaardige toevoeging aan de Winterreise-catalogus ★★★★☆

null Beeld

Als de ik-figuur het dorp van zijn ex-geliefde verlaat, hoor je in de onderliggende vioolfiguurtjes zijn onwillige schreden slepen over de sneeuw. Dit is maar één voorbeeld van hoe het vervangen van de pianobegeleiding door een strijkkwartet in Schuberts liederencyclus Winterreise verrassend kan uitpakken. Hoe gebonden ook op een piano wordt gespeeld, er kan nooit zo zwaarmoedig worden gesleurd als met een strijkstok.

Altviolist Wim ten Have schreef deze versie voor bariton Martijn Cornet en het Ragazze Kwartet. Puristen zijn gewaarschuwd – enkele nummers zijn getransponeerd, dus qua toonsoort zijn de verhoudingen tussen de liederen veranderd. Wat telt is de verbluffende rijkdom aan klankcontrasten waarmee de strijkers het ijzige landschap uitbeelden en het leed van de reiziger uitvergroten.

Cornet begint zijn existentiële reis als een ontgoochelde man. Het ruwe randje in zijn stem wordt geleidelijk weggepoetst door toenemende berusting. In het slotlied voel je dat hij van alle wrok is gezuiverd. Der Leierman zingt hij glashelder, zonder vibrato, terwijl de strijkers een spookachtige draailier nabootsen. Een lofwaardige toevoeging aan de Winterreise-catalogus.

Martijn Cornet

Winterreise

Klassiek

★★★★☆

Channel Classics

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden