Interview Marina Meijer

Marina Meijer over Carrousel: ‘Ik wilde geen succesverhaal maken – want dat is het ook niet’

Marina Meijer. Beeld Bibian Bingen

Met Carrousel, haar op de huid gefilmde portret van Rotterdamse jongens met meervoudige problemen, werd Marina Meijer (32) als enige Nederlandse filmmaker geselecteerd voor de internationale Idfa-competitie voor middellange documentaires. 

Het moet een van de fraaiste onverwachte momenten zijn uit de Idfa-jaaroogst, in de documentaire Carrousel. Hoe Nabil, de minst handelbare van een groepje moeilijk handelbare jongens, over de telefoon boos klaagt over zijn zoveelste verwijdering van het ‘nieuwe kans’-traject, maar het gesprek met zijn gefilmde coach plots onderbreekt omdat een oude vrouw op straat hem de weg vraagt naar ‘de wasmachinewinkel’, waarop we kunnen meeluisteren hoe die tot dan toe enkel in straattaal knauwende, woedende knul (‘ga me niet hoofd heet maken!’) de dame keurig en beleefd de weg wijst.

Ook de moeilijkste jongens kunnen soms aardige jongens zijn, leert de film van Marina Meijer (32), die als enige Nederlandse filmmaker meedingt naar de prijs voor de beste internationale middellange documentaire van het International Documentary Filmfestival Amsterdam. Toch schetst Carrousel, de titel verraadt het al, geen optimistisch beeld van die Rotterdamse jongens of hun situatie. De problematiek – instabiele jeugd, criminaliteit, schulden – is weerbarstig; ook de bekwaamste instantiemedewerkers lopen zich stuk op deze clientèle. Meijer werkte drie jaar aan haar 68 minuten lange film. ‘Eerst zei de directeur van De Nieuwe Kans nee, toen ik vroeg of ik bij ze mocht filmen. Hij zei altijd nee tegen verzoeken van televisieploegen, die dan de ‘gevaarlijkste jongens van Rotterdam wilden filmen. Ik vroeg of ik eerst gewoon een poosje mocht meelopen, pas later ben ik gaan filmen. Ik wilde géén geruststellende film maken, geen succesverhaal – want dat is het ook niet.’

Meijer, die diverse internationale festivals afreisde met haar bejubelde Filmacademie-afstudeerfilm Cargo (2016), over mannen op een booreilandbevoorradingsschip, werkte nadien eerst een poos in een kinderschoenenwinkel. ‘Om Carrousel te kunnen maken ben ik ook in de buurt van die jongens gaan wonen, in Rotterdam-Zuid. Een derde van de kinderen in hun wijk groeit op in armoede. Dat wringt: je kunt de jongens wel proberen te veranderen, maar hun omgeving verandert ondertussen niet mee.’

Mannenwerelden

Mannenwerelden interesseren haar. ‘Als kind al, toen ik als meisje niet mee mocht voetballen met de jongens. Met Cargo wilde ik een film maken over het belang van vrouwen op een plek waar ze niet aanwezig zijn. Zo hoorde ik ook van De Nieuwe Kans, dat alleen voor jongens is.’

Meijer noemt haar Chinees-Amerikaanse collega Chloé Zhao, die met haar rodeofilm The Rider uit 2017 ook een mannenwereld portretteerde. ‘Zij zei in een interview dat feminisme niet alleen om sterke vrouwen gaat, maar ook over onze zoons en mannen, die moeten leren dat ze kwetsbaar mogen zijn. Dat vond ik ook van toepassing op deze jongens, die zich met hun blik en taal voortdurend afschermen, nooit zomaar hun gevoelens tonen.’

Uiteindelijk richtte ze zich voornamelijk op drie jongens, die ze van heel dichtbij met de camera observeert, zonder in beeld vragen te stellen: Tayfun, Delgano en Nabil. Alleen Tayfun woonde de première van Carrousel bij, afgelopen zaterdag op Idfa. ‘Delgano is weer van de radar. Nabil kon niet, maar het zijn ook geen jongens met wie je makkelijk afspraken maakt. Ze zijn wel blij met de film.’

Marina Meijer (32) studeerde in 2015 af aan de Filmacademie met haar korte documentaire Cargo. Ze won de Karen de Bok Talentprijs (2017) en het stipendium van het Cultuurfonds (50 duizend euro). Haar Braziliaanse documentaire O amor é único (2018) werd vorig jaar opgenomen in de Nederlandse competitie van Idfa. Dit jaar werd ze met Carrousel geselecteerd voor de internationale Idfa-competitie voor middellange documentaires.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden