‘Marike Jager is nu een echte band’

Ze noemt haar songs ‘Marikeliedjes’, maar is niet meer het meisje met die gitaar...

Van onze medewerker Gijsbert Kamer

De zangeres draagt een ouderwetse platenkoffer. Erin bevinden zich vers van de persen gerolde elpees. Het tweede album van Marike Jager (Leusden, 1979) moest, vond ze, niet alleen op cd verschijnen maar ook op plaat. ‘De foto’s komen zo beter uit en mijn muziek klinkt nog warmer’, zegt Jager achter een koffie verkeerd in het Amsterdamse café Americain.

De keuze van beide formaten geluidsdrager kon ze zelf maken, want ze brengt haar muziek uit in eigen beheer op haar eigen Morning Coffee Records.

‘Klinkt mooi, dat alles zelf willen doen, maar het is vreselijk tijdrovend. Ik zit dagen achter de computer, en kom dan nauwelijks aan muziekmaken toe.’

Maar de nieuwe plaat is er dan toch. Achterop Celia Trigger, haar tweede album sinds ze in 2003 de Grote Prijs van Nederland won in de categorie singer/songwriter, staat een foto van een bejaarde dame die met een pistool in haar hand in de deuropening staat.

Jager trof de foto aan in de Volkskrant, en ze raakte meteen geprikkeld. ‘Een mooi gegeven. Het klopte immers niet: zo’n vrouw van 87 die er nogal agressief bijstaat. Wat gaat er in haar om, waarom dat pistool?’

De raadsels die mensen met zich mee dragen, de merkwaardige manier waarop ze zich soms uiten – ‘wie weet zit die dame wel vol liefde en aandacht en is dat pistool alleen een manier om haar onzekerheid te verbergen’ – zijn vaak het onderwerp van Jagers liedjes.

‘Marikeliedjes’ noemt ze die.

Maar voor dat de dertien nieuwe Marikeliedjes klaar waren, moest ze zichzelf eerst een paar weken volledig afzonderen van de buitenwereld. Met beelden, zoals de foto of de magnolia waar ze dagelijks langsfietst in Beuningen, sloot ze zich op om te schrijven.

De foto (van de Deen Jacob Holdt) leidde tot het titelnummer en de boom kwam terug in She Only Knows. ‘Die boom staat maar twee weken in bloei en is dan onvoorstelbaar mooi, de rest van het jaar kijkt niemand er naar om. Waarom zo kort opbloeien, denk ik dan. Dat is toch eigenlijk zonde. Maar die boom maakt natuurlijk zelf wel uit wanneer zijn moment daar is.’

She Only Knows is een van die fraaie liedjes op Celia Trigger waar strijkers Jager en haar band ondersteunen. Het album is een stuk gecompliceerder gearrangeerd dan het debuut The Beauty Around (2006). Het geluid is minder dat van een singer/songwriter dan van een echte popgroep.

‘Marike Jager is intussen ook een echte band geworden, maar nog altijd wordt er over mij gesproken als weer een meisje met gitaar dat van Joni Mitchell en Carole King houdt. Ik ken die muziek niet eens goed. Ik hou van de Beatles, en maak gewoon popmuziek.’

Goede popmuziek wel te verstaan, met liedjes die worden gedragen door Jagers heldere warme stem, maar ook door de fraaie Wurlitzerklanken van toetsenist Henk Jan Heuvelink. ‘Hij houdt echt van ouderwetse orgels, die vaak voor een optreden nog met plakband bij elkaar gehouden moeten worden. Dat geluid past ook bij mijn liedjes, die ook iets melancholieks hebben, een soort hang naar vroeger. Angst en verlangen, toch een beetje mijn thema’s, laten zich zo makkelijk verklanken.’

Maar toen Jager met de eerste aanzetten bij producer Joeri Saal aankwam, stuurde deze haar weer terug. ‘De liedjes bleken zo lastig dat ik ze zelf niet eens kon voorspelen. Ga eerst maar met een echte gitarist oefenen, zei Joeri. Het duurde even voor ik band en producer zo kreeg als ik het in mijn hoofd had.’

Maar nu is er ook echt iets bijzonders, geeft Jager toe. ‘Ik blijf altijd onzeker en twijfel over alles, maar met deze band hebben we volgens mij echt iets moois in handen.’

De eerste optredens staan inmiddels ook al geboekt, en zeker sinds haar succesvolle optreden op Lowlands vorig jaar heeft Jager genoeg zelfvertrouwen. ‘Ik hoorde dat mijn cd toen van alle Nederlandse acts het meeste verkocht. Dat deed me toch wel wat.’

En nu maar hopen dat iedereen ook echt begrijpt dat Marike Jager niet meer dat meisje met gitaar is, maar staat voor een heuse band.

‘Kun je even een liedje komen spelen, vragen mensen nog steeds. Nee dus, we zijn een echte band.

‘Ach, we zien wel. De concurrentie is groot, maar als ik dan weer pieker of ik het allemaal wel goed doe, denk ik altijd: Marike, je hebt het leukste werk ter wereld, wat zeur je nou.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden