Marieke Niestadt - Bittersweet

Bittersweet verenigt de humaniteit en de gruwel van het boksen

Beeld Filmstill Bittersweet

In de ene hoek Diana, de onzekere Australische underdog, vederlicht doch met massieve schouders en onheilspellend scheefgeslagen neus. Aan de overzijde van de ring Frida, regerend wereldkampioen en Zweedse boksbarbie. Knap, hautain en vervaarlijk, toegejoeld door het thuispubliek.

Op papier was het al een mooi gevecht. En dan wordt de onderliggende partij ook nog getraind door de Nederlands oud-wereldkampioen en boeddhist Lucia Rijker, die haar Australische pupil leert chanten in plaats van vloeken.

Zoals gebruikelijk bij sportdocumentaires volgt Bittersweet de aanloop naar het grote gevecht. Diana werkt zich door Rocky-achtige trainingssessies in aftandse sportsscholen en staart veelvuldig naar een bak sla de weg naar het streefgewicht vereist hogere hongerkunst. Het voorkomen van de Australische is zowel gebutst als aandoenlijk, zo'n vechter die zich netjes voorstelt aan haar opponent, zelfs al doet die alsof ze lucht is. Zoals Rijker haar pupil prepareert, zo tuigt debuterend regisseur Niestadt haar film kundig op voor dat ene moment in de ring waarop alles kantelt.

De opgebouwde sympathie voor Diana, de doorvoelde verbintenis tussen trainer en vechter en de tegenwerking die het stel ondervindt in de route naar de ring: alles draagt bij aan de impact van een onverwachte beschikking van de boksgoden. Een wreed wonder, dat maakt dat Bittersweet de humaniteit en de gruwel van het boksen verenigt. Een gelukje ook voor de filmmaakster, die haar camera met verve hanteert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.