Column

Marco Borsato moet (weer) naar Cannes

Wekelijks nemen de cultuurspecialisten van de Volkskrant stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst. Deze week: Bor Beekman.

Beeld anp

Er is al veel geschreven over Marco Borsato 25 jaar: is meer dan ik alleen. Dat de RTL-documentaireserie wat lang is, met zes delen van een uur. En tamelijk ver gaat in het ophemelen van het onderwerp. Maar de grote kunst van Marco is dat hij zelfs bij een zo hagiografische behandeling tóch een sympathiek figuur blijft. Of, zoals prinses Máxima het afgelopen zondag verwoordde, in aflevering vijf: 'Hij maakt het verschil.'

Ik had ook in die aflevering moeten zitten, tussen de vrienden van Marco.

Filmmaakster en oud-Borsato employee Nathalie Toisuta, die negen jaar aan haar documentaire werkte, ondervroeg me in 2009 in Cannes vanwege Borsato's acteerdebuut. Die film (Wit Licht) was in eigen land door 'meedogenloze' critici afgebrand, maar werd na een hermontage en onder een nieuwe titel (The Silent Army) in Cannes ineens als juweel herkend. Die raadselachtige gang van zaken werd in aflevering vijf van Marco's documentaire als volgt verklaard - een laffe aanval op Marco van de Nederlandse filmkritiek.

Vermoedelijk zijn er weinig mensen die beide films hebben gezien. In Wit Licht - 115 minuten lang - forceert een kok (Borsato) met machinegeweer een impasse in de Afrikaanse kindsoldaatproblematiek. Daarna is er hoop en opvang.

In The Silent Army - 92 minuten - slaagt diezelfde kok (Borsato) er níét in kindsoldaten te redden. De film eindigt met een vuurzee.

Alles, werkelijk álles waar de Nederlandse kritiek over viel, is rücksichtslos uit de film geknipt op advies van de legendarische Franse cinefiel Pierre Rissient (78), die Wit Licht toevallig zag en vervolgens klaarstoomde voor Cannes. De muziek, de flashbacks, het complete einde, ja zelfs het gironummer van War Child werd verwijderd.

Ik grapte voor Toisuta's camera dat de makers behalve Rissient toch ook de Nederlandse pers wel even hadden mogen bedanken op de aftiteling, voor de input.

Dit haalde de Marco-documentaire niet. Erger is dat Rissient - de man die zo veel heeft betekend voor Marco's filmcarrière - evenmin voorbijkwam.

In Cannes hadden Marco en ik nog een goed gesprek aan zee. Marco zei: 'Je kunt dat niet schrijven: kolderieke B-film.'

Ik wierp tegen dat ik Marco in mijn recensie, behalve een onvermogen tot gelaagd spel, toch ook 'een zekere charme' als acteur had toegedicht. Maar wat ik ook mocht beweren over Marco de acteur, Marco de mens bracht zijn gevoel over. En gelaagd ook. 'Natuurlijk ben ik gekwetst', zei hij terwijl hij me nog eens goed opnam. 'Het deed ongelooflijk veel pijn.'

Marco stond op, drukte ten afscheid mijn hand en zei: 'Maar het gaat niet om mij.'

Anno 2015, anderhalve week voor de zoveelste Hollandloze Cannes-editie, stemt het weemoedig. Kwam Marco maar weer eens naar de badplaats. Met The Silent Army Returns of Witter Licht - dat maakt niet uit. Desnoods met de experimentele hermontage van Marco Borsato 25 jaar: is meer dan ik alleen.

Ik bel alvast Pierre Rissient.

Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Hein Janssen, Rutger Pontzen of Wieteke van Zeil stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden