Review

Marco Balzano doet te weinig met zijn verhaal

Antiheld zoekt een baantje.

De toestroom van immigranten uit Azië en Afrika veroorzaakt de laatste jaren in Italië een kleine demografische aardverschuiving. Een enkele politieke partij probeert xenofobe gevoelens op te poken, onder de bevolking voert verdraagzaamheid de boventoon. Dat laatste moet ermee te maken hebben dat armoede Italianen in de loop der eeuwen zelf tot een volk van migranten heeft gemaakt, ook binnen de eigen landsgrenzen. Zo trokken vanaf de jaren vijftig bewoners van achtergebleven zuidelijke regio's naar de steden in het noorden.

Ninetto groeit op in het Siciliaanse dorpje San Cono, waar alles doortrokken is van de verschaalde geur van armoede. Als zijn moeder na een beroerte naar een tehuis moet, besluit hij zijn norse, lamlendige vader vaarwel te zeggen om, met een dorpsgenoot, zijn geluk in het verre Milaan te zoeken. Het is 1959, Ninetto is 9.

Met vallen en opstaan bouwt hij een bestaan op. Hij trouwt en werkt zich op tot arbeider bij Alfa Romeo, een vaste baan die niemand hem afneemt. Tot hij, vader inmiddels, een gruwelijke misstap begaat en achter de tralies belandt. Als hij jaren later vrijkomt is hij 57, de wereld is veranderd, de Alfa Romeo-fabrieken in Arese zijn gesloten en voor Ninetto herhaalt de geschiedenis zich: hij moet op zoek naar een baantje.

Marco Balzano (Milaan, 1978) kreeg voor Reis zonder einde de Premio Campiello 2015 toegekend. Niet onbegrijpelijk: Ninetto is een sympathieke antiheld, de treurigheid van het bestaan van de naar het noorden getrokken terroni wordt indringend beschreven, en er zit donkergrijze humor in het boek. Maar door van zijn hoofdpersoon een wel erg simpele ziel te maken, weet Balzano uiteindelijk te weinig met zijn verhaal te doen om Reis zonder einde tot een grote roman over arbeidsmigratie te maken.

Fictie
Marco Balzano
Reis zonder einde
Uit het Italiaans vertaald door Manon Smits
Serena Libri; 245 pagina’s; € 22,50

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.