Drama

Maps to the Stars

Te weinig gewicht voor een fraaie, naargeestige zwarte komedie

Hoeveel neuroses heb je nodig om het te maken in Hollywood? Als Maps to the Stars een maatstaf is, gaan roem, rijkdom en mentale stoornissen hand in hand.

De nieuwe film van David Cronenberg toont het hart van de filmindustrie als een plek waar iedereen voortdurend acteert. Een façade van normaliteit verbergt duistere familiegeheimen, narcistische driftbuien, drugsmisbruik en sadistisch geweld.

Zelfs de 18-jarige Agatha (Mia Wasikowska), die helemaal van Miami naar Los Angeles reist om de huizen van filmsterren te bezichtigen, is niet wie ze lijkt te zijn. In plaats van een naïeve toerist is ze een uitgestotene, op zoek naar een ingang tot haar oude leven. Die vindt ze bij Havana Segrand (Julianne Moore), een actrice met een moedercomplex, terend op oude roem. Zonder iets van haar verleden te weten, huurt Havana de timide Agatha in als assistent.

Het is niet handig om te veel te verklappen van de plot van Maps to the Stars, die wordt voortgestuwd door onthullingen. Een Hollywoodsatire is de film genoemd, maar dat dekt de lading niet. Cronenberg trekt zich weinig aan van genrewetten en beweegt zich tussen sociaal commentaar, komedie, spookfilm en psychologische thriller.

Het is een onvoorspelbare combinatie die desoriënterend werkt. Valt er nou te lachen om de egoïstische Havana, die haar carrière belangrijker vindt dan wat dan ook, of is ze een afschrikwekkend monster? En hoe zit het met het tienersterretje Benji Weiss, die op zijn 13de al een afkickkliniek van binnen heeft gezien - is hij een kleine hufter of een slachtoffer? Is Agatha een kille wraakengel of een dolende, getormenteerde ziel?

Ook binnen Cronenbergs oeuvre valt Maps to the Stars niet zo makkelijk te plaatsen. De bloederige scènes doen denken aan zijn vroege horrorfilms, thematisch is de film verwant aan A Dangerous Method en Spider, de klinische toon herinnert aan Crash of eXistenZ. Toch is het geen typische Cronenberg. Het scenario van Bruce Wagner, die verschillende romans schreef over de schaduwzijde van Hollywood, drukt een zwaar stempel.

Wagner schept er genoegen in Los Angeles af te schilderen als een poel des verderfs, vol harteloze, labiele wrakken die reflexmatig naar drugs of pillen grijpen. Iedereen gebruikt elkaar, iedereen is even vilein en onzeker. Geld is het enige wat houvast biedt.

Het had een fraaie, naargeestige zwarte komedie kunnen opleveren, maar daarvoor heeft het verhaal te weinig gewicht. Maps to the Stars is een film die in gelijke mate aantrekt en afstoot. Cronenberg biedt zowel een geestige kijk op roem als een tamelijk zwakke horrorfantasie en een vergezocht psychologisch relaas over familiebanden. De mix is origineel en fascinerend, maar uiteindelijk teleurstellend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden