Mange tes morts: ongepolijst en ontoegankelijk net als zijn personages

Mange tes morts is ongepolijst en ontoegankelijk. Net als de nomadenfamilie die centraal staat in dit Franse drama. Frédéric Dorkel schittert als de manische Fred, die het leven van zijn broer Jason overhoop haalt.

Beeld xx

Werkelijkheid en fictie lopen kundig door elkaar in Mange tes morts, een film die regisseur Jean-Charles Hue kon maken dankzij zijn jarenlange contact met een familie uit de Yeniche-gemeenschap in Noord-Frankrijk, de twee na grootste nomadengroep van Europa.

De film opent met een fraaie scène waarin de 18 jaar oude Jason met een crossmotor over het land scheurt en daar een konijn schiet. Op andere dagen hangt hij bij de circustent waar zijn familie en vrienden zich ophouden, of steelt hij benzine om rond te komen. De vrijlating van zijn halfbroer, na een gevangenisstraf van vijftien jaar, doorbreekt de dagelijkse beslommeringen van dit rauwdouwende doch vreedzaam levende gezelschap.

Jason moet kiezen tussen het pad van God -Jason staat aan de vooravond van zijn doop- en de verlokkingen van een zwaar crimineel, labiel en desondanks gerespecteerd familielid aan de andere zijde. Of Jason op het rechte pad moet blijven en wat dat pad dan precies behelst, is in Mange tes morts geen dilemma om oeverloos bij stil te staan. De halfbroer, die ooit een 'smeris' vermoordde om zijn familie te beschermen, sleept Jason onmiddellijk mee op een nachtelijke strooptocht naar een lading koper, over plattelandsweggetjes en langs dorpsdisco's, waar de meeste handelingen worden bepaald door primaire impulsen. Veelzeggende wijsheid: altijd schijten in de buurt van je auto, dan ben je direct weg als de wouten komen.

Onmiskenbare authenticiteit

De wijze waarop Hue zijn verhaal over de levenswijze van een bestaande gemeenschap drapeert, zorgt voor onmiskenbare authenticiteit. Tegelijk heeft die hang naar de realiteit een nadeel: de getoonde wereld is gesloten en de bewoners bieden niet zo gek veel variatie.

Dat maakt Mange tes morts net zo ongepolijst en ontoegankelijk als zijn personages, die -gelijk aan de acteerfilosofie van Hues bekendere collega Bruno Dumont- worden gespeeld door onervaren acteurs uit de omgeving die de film beschrijft. Vooral Frédéric Dorkel schittert als de manische halfbroer Fred. Het is een acteervorm die niet zozeer heeft te maken met spelen, maar vooral met zijn.

Mange tes morts Regie: Jean-Charles Hue. Met Frédéric Dorkel, Jason François, Michael Dauber, Moïse Dorkel, Philippe Martin. 98 min., in 5 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden