Man van ambacht en materiaal

Het talent van 2015: Designer Lex Pott

Zijn materialen hebben altijd een duidelijke herkomst. De wijze waarop hij zijn projecten uitvoert, is ronduit ambachtelijk. Ontwerper Lex Pott ( 97 punten ) biedt inventieve alternatieven voor massaproductie.

Met zijn spiegelproject Transcience is Lex Pott te werk gegaan als een moderne alchemist Beeld Elza Jo

Het kan nog net, Lex Pott (1985) een talent noemen. Vorig jaar werd hij al tweede in deze verkiezing, maar inmiddels wordt Nederland te klein voor hem. Voor het Deense label Hay bedacht hij een eenvoudig, maar een catchy muurplankje en dito kledinghaakjes. Zijn succes dankt Pott (in 2009 afgestudeerd aan de Design Academy Eindhoven) aan zijn intuïtieve en onderzoekende stijl. Voor Pott telt niet wát hij maakt, maar hoe hij het maakt - en vooral ook waarvan. Hij kiest vaak één ruw materiaal waarop hij vervolgens experimentele processen loslaat. Daarbij laat hij de natuur haar werk doen.

Zo laat hij spiegels verouderen door ze met chemicaliën te behandelen; hout laat hij zandstralen, zodat alleen de harde knoesten en jaarringen overblijven. Een kast ziet eruit als een boomstam en een stenen tafel lijkt uit een rots gehouwen. Met dit ambachtelijke uitvoerproces en de altijd duidelijke herkomst van zijn materialen, biedt Pott een transparant alternatief voor de globaliserende massaproductie. Dat maakt hem tot een talent om te koesteren.

Dyptich (2014)

Dit voorjaar lanceerde Pott Diptych, een bescheiden collectie gebruiksvoorwerpen - een kamerscherm, een kam, kastdeurtjes - van speciaal geselecteerd hout met zware jaarringen. Het hout is door Pott gezandstraald, waardoor het lichte hout verpulvert en de hobbelige omtrek van de jaarringen en knoesten zichtbaar blijven. Met rubberen sjablonen is een geometrisch patroon afgetekend tot waar het hout wordt weggeblazen. Elk object is vervaardigd van één stuk hout met twee kleuren; vandaar ook de naam Dyptich, wat tweeluik betekent.

De herkomst van het hout luistert nauw. Er moet in de streek van afkomst bijvoorbeeld een duidelijk verschil in seizoenen zijn, anders verschillen de jaarringen te weinig in hardheid en wordt al het hout weggeblazen. Uiteindelijk werd hout van één Douglas-sparrenboom uit de Veluwe gebruikt.

Dyptich (2014) Beeld Raw Color/Lex Pott

Transience (2011)

Transience is een serie spiegels waarbij Pott (in samenwerking met ontwerper David Derksen) te werk is gegaan als een moderne alchemist. Door chemische processen laat hij materialen van samenstelling en uiterlijk veranderen. De zilverlaag aan de achterkant van spiegels laat hij verouderen tot een bruine afzetting met grove spikkels. Dit natuurlijk oxidatieproces heeft hij versneld met een mineralenbad. Met stickervellen kan hij heel nauwkeurig bepalen waar het zilver en dus ook het spiegelbeeld onaangetast blijft.

Dit proces heeft hij zo verfijnd dat hij de spiegels in tien tinten kan laten verkleuren in decoratieve patronen. Ook de spiegels zelf hebben geometrische vormen als een cirkel, driehoeken of rechthoek. De spiegels laten niet alleen de vergankelijkheid zien van iedereen die erin kijkt, maar ook van de spiegel zelf. Hetzelfde principe van gereguleerde oxidatie paste Pott ook toe bij True Colour. Door vazen van aluminium, staal, messing en koper in een bad met verschillende chemische vloeistoffen onder te dompelen, verandert het metaal van kleur.

Hoe is het nu met... Mieke Meijer?
'2014 was het jaar dat ik eindelijk écht mocht meedoen in de scene, vertelt Meijer, die dit jaar naast de Dutch Design Week in Eindhoven en de meubelbeurs in Milaan ook exposeerde op designbeurs OBJECT Rotterdam en interieurbeurs IMM in Keulen. Vorig jaar stelde ze één doel: haar project KrantHout als opzichzelfstaand merk lanceren. Met succes. 'We groeien heel hard', zegt Meijer. In september lanceerde automerk Peugeot een conceptcar met kranthouten dashboard en deurpanelen van haar hand. Streng voor zichzelf, dat blijft Meijer wel: 'Ik wil groeien. Als productontwerper wil ik nu de kant op van interieurdesign en samenwerken met binnenhuisarchitecten. Dat wordt een van mijn doelen voor 2015.'

Stone and Industry (2009)

De basis van de tafels van het project Stone and Industry, waarmee Lex Pott cum laude afstudeerde aan de Design Academy, zijn ruwe brokken Belgisch blauwsteen. Met geavanceerde machines worden gladde poten of tafelbladen uit de enorme stenen gezaagd. Daarnaast wordt het ruwe oppervlak van het natuursteen intact gelaten.

Het resultaat is een tafel die vlekkeloos is afgewerkt, maar tegelijkertijd ook zijn ruwe textuur heeft behouden. De natuurlijke schoonheid van het steen wordt benadrukt door een tafel te maken waarin de oorspronkelijke vorm van een rotsblok nog zichtbaar is. Zijn tweede afstudeerproject Elements of Nature is een boekenkast van precies één boomstam. De boekenplanken volgen de ronde vorm van de stam, waardoor kast lijkt op een uitgerekte boom.

Volgens

Caroline Boot (TextielMuseum), Judy Straten (Galerie Judy Straten), Eveline Holsappel (Museum Arnhem), Guus Beumer (Het Nieuwe Instituut), Madeleine van Lennep (BNO), Richard Hutten (ontwerper), Katja Lucas (Dutch Design Week), Robert Thiemann (Frame Magazine), Adri Vlasblom (ELLE Wonen), Sophie de Vocht (The Frozen Fountain), Jan te Lintelo (Linteloo), Margo Konings (Organisation in Design), Arne Leliveld (Matter of Material), Yu-Lan van Alphen (Stichting Doen), Jeroen Junte (de Volkskrant), Ingeborg de Roode (Stedelijk Museum Amsterdam), Anne van der Zwaag (Object Rotterdam), Marlies Buurman (WOW Amsterdam), Jeroen Kramer (Gerrit Rietveld Academie), Jacob de Baan (ontwerper), Pieke Bergmans (ontwerper), Stefan Scholten & Carole Baijings (Scholten & Baijings), Joost van Bleiswijk (ontwerper), Nora Morton (chp...? jewelry), Kiki van Eijk (ontwerper), Wieki Somers (ontwerper), Jochem Leegstra (...,staat), Mariska van der Burgt (Stichting Zetel), Arjen Bangma (Transnatural), Nicole Uniquole (consultant), Mary Hessing (Eigen Huis & Interieur), Femke de Wild (Frame Magazine), Marit Overbeek (de Architect), Yvonne Twisk (TerraLannoo), Jelle Hekstra (Strand West), Marleen Kurvers (Dutch Design Year), Tjeerd Hendriks (Groos), Thomas Eyck (t.e.), Casper Vissers (Moooi)

rENs
Renee Mennen & Stefanie van Keijsteren vormen het Eindhovense ontwerpduo rENs. Ze zijn beiden in 2008 afgestudeerd aan de Design Academy. Een vast element in hun werk is gebruik van rode verf, wat door inventief vakmanschap en een verrassende esthetiek toch telkens resulteert in een uniek product. Bij Reddish wordt een niet-afgebakken vaas in een bad met rode verf geplaatst. De poreuze klei zuigt de rode verf geleidelijk op, waardoor de vaas van onder naar boven steeds fletser rood kleurt. Dit concept krijgt dit voorjaar een industriële uitwerking met Re-vive, een project waarbij stroken resttapijt van fabrikant Desso in een kleurenbad worden gedompeld. Door elke strook in wisselende tijdsduur in het verfbad te hangen, wordt het egale tapijt verdeeld in steeds donker kleurende banen. Hiervoor maakt rENs gebruik van eveneens afgedankte verfinstallaties van Desso. Met één doordachte handeling 'upcycelt' rENs een afvaltapijt tot een begeerlijk designobject.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.