Man of vrouw: het doet er niet toe bij de unieke stem van Lucile Richardot

CD (klassiek) - Lucile Richardot

Foto lucile richardot

Sinds Barry Gibb in de discohit Stayin’ Alive door de hoogste regionen van de mannenstem heeft gesurft, begrijpt iedereen wat wordt bedoeld met ‘genderfluïde geluid’. Ook de Franse zangeres Lucile Richardot zaait bij de luisteraar verwarring. Officieel staat ze te boek als mezzosopraan: een vrouwenstem die niet superhoog en ook niet bijster laag zingt. Maar belangrijker dan het register is de kleur. Bij vlagen klinkt Richardot als een countertenor, de mannenstem die opklimt naar vrouwenhoogte en vaak figureert in muziek die ooit werd gecomponeerd voor castraten.

Ingewikkeld? Luister naar haar versie van het 17de-eeuwse lied Powerful Morpheus, let thy charms en besef dat de man-vrouwkwestie er niet toe doet. Dit meesterwerkje van de obscure componist William Webb vertelt over nachtelijke minnaars die hopen dat de zonnegod Phoebus zich voor één keer verslaapt. Viola da gamba’s zoeven, een barokharp tokkelt zacht, teder zingt Lucile Richardot toe naar ‘perpetual night’, de eeuwige nacht.

Ook in andere prachtmuziek uit 17de-eeuws Engeland wordt de zangeres in de watten gelegd door het Franse Ensemble Correspondances. Niet iedereen zal houden van de manier waarop haar stem soms overbloest. Maar jee, wat heeft die vrouw een lef.

Lucile Richardot - Perpetual Night 
Harmonia Mundi 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.