Man met hond

Op het ene net begon Tussen kunst & kitsch te pruttelen, op het andere werden we bruut in het gezicht geslagen met iets van voetbal waar onze gids niet voor had gewaarschuwd, en daartussenin zat een ongeschoren Bas Westerweel namens de idealistische omroep Llink ‘live vanaf de Landgoedfair van Heerlijkheid...

Wij raakten zappend op drift richting België 2, waar Terzake Zomer onze reddingsboei bleek. Dagelijks direct na het VRT-nieuws een documentaire van dertig minuten, een hapklare lengte die Nederland nauwelijks kent, zeggen we met de overtuiging van de toerist die meent dat tomaten in het buitenland altijd lekkerder zijn. Eergisteren werden er glashelder de ‘ecologische misdaden’ in de tonijnvisserij uit de doeken gedaan, nu werden we met een Franse (aangekochte) documentaire ingewijd in de wereld van mode-icoon Giorgio Armani.

Er waren de voorspelbare beelden vol glitter en glamour en immer nors kijkende modellen.

De meester ‘met plastic glimlach’ omhelsd door Beyoncé, Brian Ferry of Bono op ‘zo’n typisch Armani-avondje’. Ook grossierde de commentator in holle, typische tv-frasen (‘Armani: vrije vogel, maar slaaf van het succes’) die niet werden toegelicht. Toch bleef Terzake boeien. Vooral doordat de verslaggevers geen enkele moeite deden te verhullen dat de aanbeden modekoning gewoon een vervelende vent is.

Herhaaldelijk was de maestro niet goed geluimd, er werd gerept van ‘hysterische buien’, vaak konden de verslaggevers maar beter op afstand blijven, en anders trachtte hij ze wel met wat lege cliché’s (‘Ik geef mensen vleugels’) het bos in te sturen, om maar te voorkomen dat hij wordt neergezet als wie hij is: een 73-jarige goudgebronsde grijsaard met een hond als enige metgezel.

Om dat te vergeten wil de perfectionist nog wel eens tot twee uur ’s nachts inspectierondes houden in het Japanse restaurant dat hij opende, waarna hij de nacht doorbrengt in een van zijn zes kastelen. Alleen. ‘Ik stop al mijn liefde in het huis Armani en de mensen die daar werken.’ Alleen zijn nicht leek iets van begrip te voelen voor zoveel kilte: Giorgio was alleen maar fragiel en leed aan intens verdriet over het voorbijglijden van de tijd.

Moet Bas Westerweel niet eens gaan praten met die hond?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.