Komedie

Mamma Mia!

Zuiver of vals, het blijft Abba

Aan de vooravond van haar huwelijk stuurt Sophie (Amanda Seyfried) ook een uitnodiging naar haar verwekker. Of preciezer: naar de drie mannen die haar vader zouden kunnen zijn, haar moeders dagboek is niet eenduidig op dat vlak. Het romantische meisje wil weggegeven worden door haar vader. Ze verwacht dat ze hem op slag zal herkennen als hij voor haar staat. Op de soundtrack klinkt I Have a Dream.


Mamma Mia!, een verfilming van de gelijknamige musical die ook in Nederland uiterst succesvol was, combineert een als klucht verpakt liefdesverhaaltje met de grootste hits van Abba. Dat gaat als volgt: als Sophies alleenstaande moeder Donna (Meryl Streep) zich beklaagt over de erbarmelijke staat van het pension dat ze runt op het (fictieve) Griekse eiland Kalokairi, gaat haar geweeklaag over het gebrek aan geld en klanten als vanzelf over in de kaskraker Money Money Money.


Maar ondanks die vanzelfsprekendheid wil de filmversie maar geen vloeiend geheel worden. Mamma Mia! hotseknotst van toneelstukje naar hit naar verkleedpartij naar campy choreografie – een euvel dat onbedoeld wordt onderstreept doordat de dialogen en de gezingzegde aanzetten naar de liedjes wél zijn ondertiteld maar de liedjes zelf niet. Het lijkt daardoor alsof de songteksten er niet toe doen in het verhaal.

In de regie van de Britse theater- en operaregisseuse Phyllida Lloyd, die eerder de musicalversie van Mamma Mia! regisseerde, hebben de acteurs gemeen dat ze – zoals in het genre gebruikelijk is – naar verre verten beginnen te staren zodra de muziek inzet, en weidse gebaren maken. Verder doen ze allemaal wat anders. Vooral Julie Walters en Christine Baranski, die de oude hartsvriendinnen van moeder Donna spelen, zijn ongeleide projectielen. Ze schmieren een slag in de rondte, als waren ze Edina en Patsy in Absolutely Fabulous.


Goede zangers zijn de meeste acteurs niet, maar als Pierce Brosnan een tikje vals kweelt in een duet met Meryl Streep is dat eigenlijk best charmant. Daarbij komt dat de stemmen meestentijds verdwijnen in een muur van geluid, opgetrokken door Benny Andersson en Björn Ulvaeus, de twee B’s uit het acroniem, die ook als uitvoerend producent op de aftiteling van Mamma Mia! staan.


Zuiver of vals, het klinkt gewoon als Abba en dat is zeer aanstekelijk. Mamma Mia! zorgt ervoor dat je jezelf er dagen later op betrapt dat je in de supermarkt opeens Dancing Queen staat te neuriën. In een film die zijn belangrijkste troef zo nadrukkelijk uitspeelt, is al het andere slechts bijzaak.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden