boekrecensie

Mamamorfose brengt met humor en twijfel het moederschap in beeld ★★★★☆

Openhartig beschrijft stripcolumnist Renske de Greef wat het moederschap met haar doet. Niet alleen heeft ze een nieuw mens op de wereld gezet, ze moet ook wennen aan haar nieuwe, volwassen zelf.

Joost Pollmann
Uit: Mamamorfose.  Beeld Renske de Greef
Uit: Mamamorfose.Beeld Renske de Greef

Wat gebeurt er als een millennial zwanger wordt en een kind krijgt? Dan schrijft en tekent ze een coming-of-moederschapsboek dat Mamamorfose heet, met deze uitgeputte ondertitel: Een (autobio)grafisch verhaal over moederschap, identiteit & te moe zijn om een ondertitel af... Tenminste, als die millennial Renske de Greef heet, stripcolumnist is en goedverkopende boeken over seks, reizen, eten en zelfspot op haar naam heeft staan.

De eerste vijftig pagina’s van haar graphic novel over het worden van een Verantwoordelijk Persoon zijn gewijd aan afscheid moeten nemen van een ‘vrolijk, lapzwansig’ leven waarin alles draaide om uitgaan en uitslapen. Ze maakt een tekening van zichzelf als een soort Barbie in plastic verpakking, waarbij het lichaam van Renske zoals ze was louter gebruikt werd voor lust en drugs. En opeens zit daar een foetus in.

Uit: Mamamorfose.  Beeld Renske de Greef
Uit: Mamamorfose.Beeld Renske de Greef

Een dubbele bevalling

Mamamorfose gaat eigenlijk over een dubbele bevalling, want niet alleen wordt met behulp van de vacuümpomp een splinternieuw mens ter wereld gebracht (een meisje dat Boris heet), maar er ontpopt zich ook een volledig nieuwe, rijpe en volwassen Renske. De Greef brengt dat precies in beeld in een mix van stijlen en toonaarden. Op bladzijden 22 en 23 tekent ze, na een confronterend bezoek aan de huisarts, een verlaten straat in zwart-wit. In het midden van de tekening staat een knalrode wipkip. Stemmig, serieus, symbolisch. Sla deze bladzijden om en je wordt getrakteerd op een Miniplaybackshow en een Schattigheidsmeter waarop valt af te lezen hoe Renske eigenlijk over baby’s denkt: zijn ze wel zo schattig als iedereen beweert?

Deze spagaat tussen humor en twijfel, tussen lach en traan, keert in het hele boek terug. Halverwege haar zwangerschap wordt Renske overvallen door een depressie. Werken lukt niet meer, ze heeft geen zin om met vrienden af te spreken en komt haar bed niet meer uit. Ze schrijft: ‘De hormonen stromen door mijn aderen als lood. Het enige eten dat ik verdraag zijn moddervette appelbeignets van de oliebollenkraam (Waarom, baby? Waarom geen broccoli? Een gojibes? Rauwe boerenkool?).’

Uit: Mamamorfose.  Beeld Renske de Greef
Uit: Mamamorfose.Beeld Renske de Greef

In zulke passages merk je dat De Greef echt kan schrijven en niet alleen maar flauwe grappen maakt. De bevalling zelf klinkt zo: ‘Mensen duiken tussen mijn benen en in hoog tempo voel ik sensaties die ik niet kan thuisbrengen, naalden, vlammende pijn, het overdonderende gevoel dat ik openbreek, en ik ben nog met mijn hoofd bij die reeks onbegrijpelijke gebeurtenissen, als er iets uit me wordt getrokken.’ Ze wordt ingeknipt en weer gehecht, maar daarbij gaan de gehaaste medici slordig te werk. Als ze het later, met de haar bekende openhartigheid, over haar vulva heeft, blijkt daar een ‘flapje’ aan te zitten dat er eerst niet was. De herboren Renske moet met dat flapje in het reine zien te komen.

Renske de Greef: Mamamorfose. Nijgh & Van Ditmar; 233 pagina’s; € 22,50.

null Beeld Nijgh & Van Ditmar
Beeld Nijgh & Van Ditmar
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden