Mal de Pierres is weinig opzienbarend, maar vervelend evenmin

Dit drama, met Marion Cotillard in de hoofdrol, is echt niet vervelend. Wel jammer dat het einde zo potsierlijk is. Romantiek en lust zijn in Mal de Pierres onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Gezien de omstandigheden had Gabrielle het beroerder kunnen treffen. Het is geen slechte man, de Catalaanse landarbeider met wie ze van haar moeder moet trouwen. Een man op wie je kunt bouwen, tenminste. Bovendien: wie in dat kleine Franse dorp had haar dán willen hebben, dat half waanzinnige meisje?

Gabrielle is niet echt gek. In Mal de Pierres lijdt ze aan smeulende passie, zoals die jonge meisjes kan overvallen in een bekrompen omgeving (zoals in boeken geregeld gebeurt). Verlangen, hitte en verveling: het is een giftige mix. Daarbij is Gabrielle obsessief en haar fantasie - over een getrouwde leraar bijvoorbeeld - gaat weleens met haar op de loop. Eigenschappen die in latere tijden misschien positief voor haar hadden kunnen uitpakken, maar niet op het Franse platteland van de jaren vijftig, waar vrouwen gehoorzaam en kalm horen te zijn.

Regisseur Nicole Garcia doet alles er zo schitterend uitzien dat Mal de Pierres soms doet denken aan de strijklicht-kitsch van Nicholas Sparks-verfilmingen. Haar film is in elk geval net zo doordrongen van het idee van de Grote Liefde, maar minder preuts. Romantiek en lust zijn hier onlosmakelijk met elkaar verbonden. Gabrielle vindt die combinatie uiteindelijk bij een jonge oorlogsveteraan met broeierige blik (Louis Garrel).

Mal de Pierres

Drama
Regie Nicole Garcia.
Met Marion Cotillard, Alex Brendemühl, Louis Garrel.
116 min., in 14 zalen.

Mal de Pierres is gebaseerd op een roman van Milena Agus, maar deze karakterstudie had net zo goed geschreven kunnen zijn voor actrice Marion Cotillard (De rouille et d'os, Inception). Garcia wilde haar per se voor deze rol. Cotillard voelt misschien te volwassen voor het personage, maar ze acteert het knap. Echt helemaal sympathiek wordt Gabrielle nooit en eigenlijk is haar echtgenoot José (Alex Brendemühl) een stuk interessanter, maar vooruit, begrijpelijk is ze wel. Tenminste, tot het potsierlijke einde.

Tot dat moment is Mal de Pierres weinig opzienbarend, maar vervelend evenmin. De film had op verschillende manieren kunnen aflopen - het einde had de romantische kijker kunnen bevredigen, de feministische of de cynische, maar geen van hen heeft iets aan deze wending.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden