Majorettekorps blijft geen ramp bespaard

Teder draagt Nelly Frijda het kostuum van de verdronken Theo in haar armen en legt het neer, alsof ze het lijk zelf serveert....

Frijda en De Wijn zorgen als twee komieke kanonnen dat Omhoog die stok!, de 'dolkomische zomertragedie', geschreven door Hetty Heyting, nog enigszins overeind blijft. Een productie over het wel en wee van een majorettevereniging met bijbehorende drumband. Zelden kreeg het twirlen, het jongleren met de baton en het marcheren op hoge witte rijglaarsjes in kekke korte rokjes zoveel theatrale aandacht.

Aanleiding was het succes, een paar jaar terug, van De Gidsen, een grappig inkijkje in de wereld van de scouts. Bij dit majorettevervolg is het succes als het ware ingeprogrammeerd. De opgeklopte voorpubliciteit steekt schril af bij het matige resultaat.

Heyting is niet erg kieskeurig geweest, alle denkbare ellende trekt ze uit de kast om het drama aan het rollen te brengen: ongewenste zwangerschap, gokverslaving, heimelijke homofiele contacten, verkrachting, pedofilie, alcoholisme, moord. Behendig zijn al die rampen en rampjes verdeeld over de meest uiteenlopende types, terwijl valse beschuldigingen en uitvluchten zorgen dat de motor van de intrige blijft lopen.

Maar hoe behendig ook in elkaar gestoken, aanstekelijk drama levert het nauwelijks op. De dialogen zijn weinig verrassend, de ontknoping laat lang op zich wachten en bij zo'n overdaad wordt alle narigheid ineens erg alledaags. Af en toe zorgen de spelers voor een lichtpuntje. De Wijn, als furieuze moeder die haar sullige dochter met soldateske bevelen de maatschappelijke ladder op wil trappen, met een grote trom voor haar buik, biedt een onvergetelijke aanblik.

Of Nelly Frijda, ditmaal geen sigarenrokende lellebel, maar een brave echtgenote met een tiran van een man. Ze zorgt voor een onweerstaanbare climax als ze hem ontmaskert en triomfeert als een jager bovenop zijn geschoten beer. Joep Onderdelinden steelt de show met zijn onwezenlijk grote lijf en Jérôme Reehuis is onherkenbaar als stotterende onnozelaar.

Als alle rampen de leden voorgoed uit elkaar hebben gedreven, gebeurt er een klein wonder. Een heuse drumband, afkomstig uit de stad waar de voorstelling die avond speelt, ondersteunt de acteurs/trommelaars en de majorettes bij een spetterende finale. Een lookalike van de koningin completeert de boel. Dat slot is zo overrompelend dat je even geneigd bent de makers alle onzin die eraan vooraf ging, te vergeven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden