Komedie

Magic in the moonlight

Een vermakelijk niemendalletje in strijklicht

Berlijn, 1928. In de openingsscène van Magic In the Moonlight tovert de Chinese illusionist Wei Ling So - lange dunne snor, zijden kimono - zichzelf vanuit een Egyptische sarcofaag naar een pauwenstoel aan de andere kant van het podium. Het publiek in het schitterende art-decotheater is verbijsterd.

De scène brengt je in de sfeer van de jaren twintig van de vorige eeuw, terug naar de grandeur van goochelshows. En naar het publiek van die tijd dat zich nog liet foppen door zo'n eenvoudige truc. Maar dan loopt Wei Ling So naar zijn kleedkamer, trekt de pruik met vlecht van zijn hoofd, schminkt af en blijkt hij Colin Firth te zijn.

Net als zijn personages speelt Woody Allen met illusies in Magic In the Moonlight. Hij wil dat je de ene kant opkijkt, zodat je niet ziet waar hij werkelijk mee bezig is. Soms lukt dat, soms niet.

De 44ste film van de nu 78-jarige regisseur is een vrij voorspelbare screwballcomedy. Firth, hier de Britse Stanley Crawford, wordt door een vriend gevraagd of hij undercover in Zuid-Frankrijk een medium wil ontmaskeren. Dat blijkt een beeldschoon, ongeschoold meisje (Emma Stone) dat met haar gave de sceptische Stanley doet geloven dat er toch meer moet zijn tussen hemel en aarde.

Stanley en Sophie vormen samen de twee kanten waar Allen zo vaak in zijn oeuvre tussen heen en weer pendelt. Die tussen hoofd en hart, tussen twijfel en geloof. Het is niet de vraag wie wie nou precies een illusie voorspiegelt, maar of het iets uitmaakt. Als ratio alleen maar ongeluk met zich mee brengt, kun je je dan niet beter laten bedotten? En zo gaat het uiteindelijk ook over de liefde, want wie romantiek verlangt, moet de scepsis opzij zetten.

Dit speelt zich af tegen een decor om de vingers bij af te likken. Het is Allens bedoeling zijn bespiegelingen te verstoppen in deze petitfour-achtige vormgeving en dit verhaal vol geestige seances, maar een eenheid wordt het niet. De overweldigende charme van Firth en Stone ten spijt blijven hun dialogen theoretisch, hun leeftijdsverschil geeft hun chemie iets ongemakkelijks.

Op de schaal-van-Woody-Allen blijft Magic In the Moonlight daarmee ergens in het midden hangen. Niet heel slecht, niet heel goed. Een vermakelijk niemendalletje in strijklicht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden