Maestro Morricone dirigeert, misschien wel voor het laatst

Componist Ennio Morricone dirigeerde vrijdagavond in Londen. Het publiek drinkt bier uit plastic en eet fish & chips...

Het podium van de Hammersmith Apollo, het prachtige art deco-theater van Noord-West Londen, zal zelden zo vol zijn geweest als vanavond: achter het ruim tachtig man sterke Roma Sinfonietta-orkest staat ook nog het zestig koppen tellende Crouch End Festival Chorus opgesteld. Het is even passen en meten, maar het kan allemaal nét.

Het wachten is nu op de meester: Ennio Morricone, de productiefste filmmuziekcomponist uit de geschiedenis. Hij geeft hooguit drie of vier concerten per jaar, en de Classic Film Soundtracks-voorstelling van vanavond (een ‘greatest hits’-show) is al helemaal bijzonder: pers en fans gaan ervan uit dat het Morricones laatste bezoek aan Engeland zal zijn. Grote kans ook dat de 78-jarige Romein nooit meer zo dicht bij Nederland te zien zal zijn.

Op het podium zetten stemmige zwarte kostuums en jurken de toon, maar in de zaal is dat anders. Morricone geniet een cultstatus onder alternatieve popliefhebbers en trekt een publiek op gympen, dat voor aanvang een bak fish & chips verorbert op straat, bier uit plastic bekers drinkt en hard joelt en fluit wanneer The Maestro, aangekondigd door tv-presentator Jonathan Ross, de planken opwandelt.

Hij oogt als het kleine, schichtige broertje van W.F. Hermans en geldt als de meester van de spaghettiwestern, al wijst hij er zelf graag op dat hij de scores voor ‘slechts’ 35 westerns componeerde, op een onwaarschijnlijk totaal van bijna 450 soundtracks sinds 1961.

Eigenlijk stonden zijn twee Londense concerten in juli gepland, maar The Maestro toonde zich wispelturig en eiste een halfjaar uitstel, naar verluidt omdat hij niet te spreken was over het Hungarian Philarmonic Orchestra, waarmee hij aanvankelijk zou werken.

Als voorganger van het Roma Sinfonietta, dat is uitgebreid met gitarist, bassist en drummer, is hij zichtbaar in zijn nopjes, de kleine man in pandjesjas, die er een op het oog nonchalante stijl van dirigeren op nahoudt en vluchtige, achteloze buigingen maakt met de onbewogen coolness van een man als Bob Dylan.

De voorstelling heeft ook de opbouw van een popconcert, met relatief onbekend werk (Autunno 1922, Addio Monti) in het eerste halfuur, om vervolgens via Deborah’s Theme (uit Once Upon A Time In America) toe te werken naar de scores voor de spaghettiwesterns van Sergio Leone die een legende van hem maakten: The Good, The Bad And The Ugly (1966) met het bekende coyotegehuil, Once Upon A Time In The West (1968) en A Fistful Of Dynamite (1971).

The Ecstacy Of Gold uit laatstgenoemde film, met een glansrol voor het Crouch End Festival Chorus en de Italiaanse sopraan Susanna Rigacci, is de overdonderende climax, die sommige fans tot tranen roert. Geen soundtrackcomponist ving de weidsheid van het ‘wilde Westen’ zo mooi in muziek. Je ziet ze gewoon voor je: de verweerde koppen van de bandieten uit de wereld van Sergio Leone.

De fans kunnen er niet over uit: hoe bestaat het dat geen enkele score van The Maestro met een Oscar werd beloond? In 1984, toen Once Upon A Time In America verscheen, leek men niet om Morricone heen te kunnen, maar bleek hij te laat te zijn aangemeld om mee te kunnen dingen. Morricone zelf zit er niet mee. Sterker, toen er stemmen opgingen dat hij een Oscar voor zijn totale oeuvre moest krijgen, wees hij die al bij voorbaat droogjes van de hand: ‘Blijkbaar was geen van mijn werken er goed genoeg voor, dus waarom mijn oeuvre als geheel dan wel?’

Wat rest is de dankbaarheid van de fans. ‘Grazie, Maestro, grazie!’ roept een Engelse bezoeker in zijn beste Italiaans, terwijl hij zijn handen euforisch ten hemel heft. Morricone steekt stoïcijns een handje op, drukt zijn bril steviger op zijn neus en buigt nog eenmaal voor Londen. Misschien wel voor het laatst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden