Macondo: een gevoelig drama dat pleit voor begrip

Mortezai laat veel zaken over aan de verbeelding van de kijker. Ze vertrouwt terecht op de kracht van het beeld. De ogen van de formidabele jonge hoofdrolspeler vertellen alles wat we willen weten.

Ramasan Minkailov en zijn moeder. Beeld Filmdepot

Ramasan denkt dat er wolven leven in de struiken achter zijn huis. Dat is niet waarschijnlijk, want Ramasan woont in Wenen. Zijn angst heeft te maken met een gebeurtenis uit het verleden, maar de koppige jongen bijt liever zijn tong af dan te vertellen wat er precies is gebeurd in Tsjetsjenië, waar hij vandaan komt.

Ook Sudabeh Mortezai, regisseur en scenarioschrijver van Macondo, weigert Ramasans trauma uit de doeken te doen, zoals ze wel meer zaken aan de verbeelding van de kijker overlaat. Het maakt haar speelfilmdebuut alleen maar sterker. Mortezai, van oorsprong documentairemaker, vertrouwt terecht op de kracht van het beeld. De ogen van Ramasan Minkailov, de formidabele jonge hoofdrolspeler, vertellen alles wat we willen weten.

Ramasans vader stierf in de oorlog. Voor zijn zoon, die weinig herinneringen aan hem heeft, is hij een held. Dat ideaalbeeld begint af te brokkelen wanneer Isa, een vriend van zijn vader, in het wooncomplex voor asielzoekers trekt waar Ramasan, zijn moeder en twee zusjes ook wonen. Hij leert dingen over zijn vader die hij liever niet had geweten. Zonder vader opgroeien is al moeilijk genoeg. Hoe moet dat wanneer hij niemand meer heeft om tegenop te kijken?

'Wolven zijn niet gevaarlijk, mensen wel', zegt Isa tegen Ramasan. Hij wil de jongen helpen, maar stuit op woede en wantrouwen, vooral wanneer hij oog krijgt voor Ramasans moeder. Ramasan is de man in huis en hij duldt geen concurrentie.

Het is duidelijk dat Mortezai, die zelf op 12-jarige leeftijd van Iran naar Oostenrijk kwam, begrijpt hoe het voelt om veel te snel te moeten opgroeien. Macondo vertelt geen nieuw verhaal over vluchtelingen, maar Mortezai observeert zo goed dat haar film toch weet te verrassen. Daarbij kiest ze consequent het perspectief van Ramasan, het kind dat volgens zijn moeder al volwassen is, maar nog oneindig veel moet leren. Trots en eergevoel ontwikkelen zich bij de jonge puber sneller dan empathie en inzicht.

Een paar scènes doen plichtmatig aan, zoals die waarin Ramasan op school een tekening maakt vol oorlogsgeweld en bloedvergieten. Maar de knap getroffen, breekbare band tussen de opvliegende jongen en de zwijgzame Isa maakt veel goed. Daar ligt ook het hart van Macondo, een zorgvuldig gemaakt drama dat op gevoelige wijze pleit voor begrip.

Macondo. Regie Sudabeh Mortezai 98 min., in 1 zaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden