albumrecensieThroes of Joy in the Jaws of Defeatism

Maatschappelijk relevant machtsvertoon op het nieuwe meesterwerk van Napalm Death ★★★★★

De grindcore-legende Napalm Death verraste vijf jaar geleden met Apex Predator – Easy Meat, een van de sterkste platen uit de in vier decennia opgebouwde catalogus, en ging daarna aan de slag met de opvolger. Onwaarschijnlijk maar waar: die is nog beter.

Het meesterwerk begint met bekend machtsvertoon en dus felle blast beats, hamerende riffs en verstikte schreeuwvocalen van Barney Greenway. Napalm Death is een van de wreedste herriebands ter wereld, maar wat klinken de explosies van punk- en hardcorewoede toch altijd bevrijdend. Al snak je halverwege naar adem.

Maar dan volgt een fenomenale finale. De band is zich blijven vernieuwen, bleek al in 2015, en eist nu de volle aandacht op met een paar groovende, bijna toegankelijke en zelfs ontroerende tracks, die het oeuvre weer een nieuwe kant op duwen. In Amoral wordt de mensheid zonder leedvermaak gefileerd en in A Bellyful of Salt and Spleen laat Napalm Death staal op staal slaan in een dodenmars voor de emigranten die voor de Europese kusten verdrinken. Een slot als een stomp op je kaak.

Napalm Death

Throes of Joy in the Jaws of Defeatism

Heavy

★★★★★

Century Media

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden