Maas en Mensen trekt Pietje Bell uit de kast

Pietje Bell, dat is in de eerste plaats een associatie met een koude neus, van het stiekem met zaklantaarn onder de dekens lezen, in de kindertijd van een paar decennia terug....

Dat alles laat zich nog wel verenigen met het gebrek aan misbaar en opsmuk voor het Amsterdamse City theater, waar de première plaatsheeft van Pietje Bell 2 – De jacht op de Tsarenkroon. Geen black tie, geen limo-file, wél rennende kinderen, een ellenlange rij voor de garderobe, acteur Fedja van Huêt die gewoon in het wild aan de bar een drankje dringt vóór de film begint, en één kerstman die – met klingelbel – de aankomst van prominenten en hoofdrolspelers luister bijzet. Het is hooguit een beetje raar dat een Rotterdamse held in hartje Amsterdam gevierd wordt, en dan ook nog op het moment dat Ajax het onderspit delft in de Champions League. Spreekstalmeester Hakim

doet intussen zijn best, in zaal één, bij beelden van de bescheiden rode loper buiten. Uitleg voor kinderen: 'Figuranten praten meestal niet in de film.' Uitleg voor volwassenen, bij beelden van een dunne man in krijtstreeppak:

'En dat is. . . Wie is dat? Is dat Jack Wouterse?' Moederde regisseur (Maria Peters) duwt intussen, zo nemen wij waar, haar zoontje de hoofdrolspeler (Quinten Schram) behoedzaam in de richting van een paar cameraploegen.

Volgt er ook nog een loterij. Of iedereen het nummer wil controleren op het kaartje dat bij het betreden van de zaal werd uitgereikt. Blijk ik de bezitter te zijn van het eerste winnende lot. Ik sta toch maar niet op.

Dialoogje van Hakim met een andere, veel jongere winnaar:

'Weet je wie ik ben?'

'Nee.'

'Heb jij mij nooit op tv gezien?'

'Uhh. . . jawel.'

'Wat deed ik dan?'

'Dat weet ik niet meer.'

Dit is met andere woorden zo'n avond waarop schrijver Chris van Abkoude zich zou thuisvoelen. Hij was journalist, schrijver, goochelaar, schilder en decorontwerper en is zijn leven lang – zo w

Maria Peters schreef voor deze film een scenario dat volledig nieuw is maar ook nadrukkelijk schatplichtig aan het werk van Van Abkoude. En dus zwaait op het doek kattenkwaad de scepter, komt Oom Agent tot leven, wordt er gerept van guldens, is de vuilnisbelt nog een waardevolle plek voor armlastige Nederlanders, zijn boeven onschuldige Snuf & Snuitjes en heeft uiteindelijk bijna iedereen het hart op de goede plaats. Je moet geloven in het goede, doceert Meester Ster, anders houd je het in het leven niet vol.

Na afloop is er een strandfeest, en – op de begane grond – een boevenparty. IJsjes worden gratis verstrekt. Frans Bauer zingt door de speakers. En bij vertrek krijgt iedereen een levensgrote kerstbal, met het logo van De Zwarte Hand, de bende van Pietje.

'Wel jammer dat ik nu door niemand herkend word', zegt Marjan Luif die in de film een danig opgesmukte Tante Cato speelt.

'Amalia', zucht Arjan Ederveen, vóór hij een cameraploeg op zich afkrijgt.

Even dat vergeelde exemplaar van Pietje Bell is weer aan de gang erbij, uit mijn eigen boekenkast. Daar heet Meester Ster nog Meester Long, maar hij krijgt voor zijn verjaardag hetzelfde beeld als in de film – na een ongelukkige doodsmak vakkundig gelijmd door Pietje. Hij kent – met dank aan geestelijk vader Chris van Abkoude – zijn normen en waarden wel.

'Het was een heel werk meester, maar 'k vind het prettig dat u het mooi vindt.'il het verhaal – ondeugend jongetje gebleven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden