Rubriek Blad - Maarten

Maarten van Rossem over geschiedenis, politiek én zichzelf: aan lekkere soundbites geen gebrek

Wat is lezenswaardig deze week? Vandaag: Al zou Maarten van Rossem assistent van Bassie en Adriaan zijn, iedereen vindt hem een mopperkont.

Het tijdschrift Maarten.

Ook alweer bijna 75 jaar, Maarten van Rossem. Op 22 november wordt in Tivoli Vredenburg zijn verjaardag gevierd. Feestgangers moeten rekening houden met een traktatie van zwartgalligheid en cynisme. Maarten fileert 75 jaar geluk, is de aanprijzing van het feestcomité.

Het feestvarken zelf krijgt in Maarten, het naar hem vernoemde tijdschrift, zeven pagina’s cadeau. In het interview van Alies Pegtel en Laurens Bluekens neemt hij, behendig als altijd, de (wereld)politiek door en beschouwt hij, kort, zichzelf.

Aan lekkere soundbites geen gebrek. Theo Hiddema, de tweede man van Forum voor Democratie, wordt ‘die man die ontsnapt is uit het wassenbeeldenmuseum’ genoemd. Pim Fortuyn was een ‘ongelooflijke kletsmajoor’ en de ‘grootste politieke ramp die Nederland na 1945 is overkomen’. Donald Trump is een ‘boef, een vulgaire leugenaar en beleidsmatig gezien een incompetente kletsmajoor’. Zo kennen we van Rossem weer.

Over zijn eigen imago gaat het ook. De interviewers komen met een opvallend statement. Een korte karakterschets, ‘iedereen denkt dat je een mopperaar bent…’, krijgt een verrassend slot: ‘…maar dat ben je helemaal niet.’

Niet? En die mopperende man dan in De Slimste Mens?

Van Rossem zal wel nooit meer van dat imago afkomen, zegt hij. ‘In de media blijf je dat gewoon houden (…), ook wanneer ik morgen zou solliciteren voor de functie van assistent bij Bassie en Adriaan.’

Maarten is een tijdschrift waarin geschiedenis en politiek op heldere wijze aan de man worden gebracht. Hoofdredacteur Van Rossem noemt zichzelf een ‘liberaal denkende sociaal-democraat’ of een ‘sociaal-democratisch denkende liberaal’ en dat is terug te zien. Hij en Maarten zitten in het linkse kamp. Dat valt lang niet altijd mee. ‘Failliet links’, staat er boven een stuk waarin een poging wordt gedaan de vraag te beantwoorden of linkse partijen nog toekomst hebben.

Over ‘identiteit’ gaat het in een reportage op Urk. Van Rossem ging mee en zocht naar het hoe en waarom van de Urker dwarsheid. Het resultaat van de inspanning valt tegen. ‘Veel wijzer ben ik niet geworden’, concludeert hij op de terugweg.

Columnist Max Westerman kijkt terug op zijn correspondentschap in New York, barstensvol melancholie. New York is niet meer wat het geweest is, schrijft hij, letterlijk. De stad dreigt het slachtoffer te worden van zijn succes.

En dan: ‘In mijn eerste jaar werd ik er drie keer overvallen. Ik kijk daar nostalgisch op terug – leuk toch, zo’n stad met rafelrandjes.’ Pardon? 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden