Tv-recensie Julien Althuisius

Maar één smetje op het verder grappige en vertederende Kleuters tegen kwalen

In Kleuters tegen kwalen beuren 4-jarigen bejaarden op. Het is een vertederend, grappig en ontroerend programma.

Kleuters zijn, in willekeurige volgorde, grappig, schattig, doodvermoeiend en gekmakend. Maar ze hebben, getuige een nieuw programma van Omroep Max, ook een helende werking. In de vierdelige serie Kleuters tegen kwalen krijgen negen bewoners van zorghotel De Gouden Leeuw in het Achterhoekse Zelm anderhalve maand lang regelmatig bezoek van verschillende groepen 4-jarige kleuters.

Veel ouderen, zei de voice-over in de eerste aflevering, hebben last van eenzaamheid en daaraan gerelateerde kwalen zoals depressies. ‘Onderzoek wijst uit: als ouderen contact met kleuters hebben, kunnen ze er fysiek en mentaal op vooruitgaan.’ Precies het omgekeerde dus, van wat er met de ouders van die kleuters gebeurt.

In de eerste aflevering, vorige week maandag uitgezonden, maakten we kennis met de senioren. De nukkige mevrouw Van Doorn (79) zat niet bepaald te wachten op de kleuters. ‘Ik heb niets met kleine kinderen’, bromde ze. De 92-jarige mevrouw Van Rooij zag het ook niet zitten. ‘Een klein kleutertje is snoezig om te zien, maar daar kun je geen gesprek mee voeren.’

Klopt. Maar het fijne (en het verschrikkelijke) van kleuters is dat ze schijt hebben aan waar jij wel of niet op zit te wachten. Dus uiteindelijk deden mevrouw Van Rooij, Van Doorn en de zeven andere innemende bewoners uit De Gouden Leeuw trouw mee met onder andere knutselen en het planten van tuinkers. ‘Tuinkers zien groeien geeft een doel, geeft perspectief’, legde een deskundige uit.

Die neiging elke poep en scheet uit te leggen en te analyseren, was een smetje op de verder grappige, ontroerende en vertederende eerste twee afleveringen van Kleuters tegen kwalen. Eindeloos zeverden fysiotherapeut en artsen maar door over valrisico, bewegingsangst, depressie-scores en looptesten. Als de 92-mevrouw Van Rooij zei dat ze het allemaal wel mooi vond geweest dit leven, moest er weer een etiket op: mevrouw Van Rooij was ‘een beetje vlak op mentaal gebied’. In de tweede aflevering, waarin bewegen centraal stond, gingen de kleuters met de ouderen dansen. Dansen, zei fysiotherapeut Wesselink, ‘is een geweldige manier om mensen ongedwongen in beweging te brengen.’ Ja?

Daar gaan ze. Beeld Omroep Max

Maar goed, al die geforceerde quasi-wetenschappelijke intermezzo’s mochten de hartverwarmende pret niet drukken. Want waar vooraf op gehoopt werd, gebeurde ook: de kleuters hadden een revitaliserend effect op de ouderen. Soms omdat de kleine dictators de senioren geen keus gaven (‘Je moet iets harder lopen’, commandeerde een kleintje de 80-jarige mevrouw Van Balveren, die wat moeite had met haar rollator), maar met name omdat de aanwezigheid van het legertje onbevangen energiebommen de ouderen zichzelf even deed vergeten. Aan het eind van de aflevering van maandagavond was er een sportdag georganiseerd. Bij een van de onderdelen moesten de ouderen een lepel en een ei heelhuids met hun rollator naar de overkant brengen. ‘Ik zag mevrouw Van Rooij zelfs een drafje vertonen’, zei fysiotherapeut Wesselink, die geen enkele moeite deed zijn hevige emoties te verhullen. ‘Ik ben in hoge mate positief verrast door wat ik hier zie’.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.