'Maar deze band kan écht spelen'

Zanger-gitarist FRANK BLACK houdt dure producties wel voor gezien. Compacte band, compacte sound: terug naar het ongepolijste geluid waarmee hij met The Pixies bekend werd....

Gert van Veen

HET HEEFT Frank Black de afgelopen jaren niet meegezeten. Na een vliegende start met zijn groep The Pixies, een van de populairste Amerikaanse gitaarbands van het pre-Nirvana-tijdperk, leek hij goede papieren te hebben om uit te groeien tot een megaster.

Zover kwam het nooit. Zijn solocarriere leverde dan wel een paar aardige platen en een contract bij een grote maatschappij op, maar de voormalige Pixies-fans reageerden nogal lauwtjes op Blacks nieuwe muzikale koers. Dure producties bleken de songs van de zanger-gitarist ook minder goed te passen dan de rauwe, ongepolijste sound waarmee hij bekend was geworden.

Maar sinds een jaar of drie speelt hij weer met een stevig rockende gitaarband, Frank Black & The Catholics, waarmee hij deze week op tournee is in Nederland, en zaterdag een concert geeft op de eerste Pinkpop-dag. Hoewel de zanger-gitarist met zijn nieuwe band nog niet eerder in Nederland optrad, geven zijn laatste twee albums een heel aardig idee van wat het publiek kan verwachten.

Beide platen werden live opgenomen in de studio. Black: 'De eerste, Frank Black & The Catholics was oorspronkelijk bedoeld als demo voor producer Rick Rubin van het American-label. Hij was erg enthousiast over onze nieuwe sound, maar juist op dat moment kreeg hij financiële problemen met zijn label, en liet hij niets meer van zich horen.'

Een teleurstelling, die onverwachte gevolgen had voor zijn huidige koers, zegt Black: 'We waren eigenlijk zo blij met de directe, ongepolijste sound van die opnamen, dat we er al snel achter kwamen dat we ze nooit zouden kunnen overtreffen. Het klonk heel mooi puur, echte rock 'n roll.'

Daarom werd ook het dit jaar verschenen album Pistolero zo opgenomen: direct vastgelegd op tweesporen tape. Black: 'Zo'n manier van werken is verslavend, je wilt niet anders meer. De songs krijgen een compacte sound, zoals ook platen uit de jaren vijftig dat hadden, toen alle muziek nog zo werd opgenomen. Het is het principe van less is more, minder is meer.'

Een rock 'n roll-purist zou hij zichzelf niet willen noemen, maar bij het opnemen van Pistolero maakte de groep alleen gebruik van analoge apparatuur: 'Een zangmicrofoon uit de jaren veertig, gitaarversterkers uit de sixties en een mengtafel uit de vroege jaren zeventig. Het resultaat is een sound, die veel authentieker is, en meer power heeft dan digitale muziek.'

Je songs direct, zonder overdubs, op tape zetten, vereist wel een bepaalde muzikale vaardigheid, die zeker beginnende bands vaak nog niet hebben. Black bekent dat zo'n werkwijze met The Pixies uitgesloten was: 'We waren er gewoon nog niet goed genoeg voor. Maar deze band kan echt spelen. We doen het allemaal al een jaar of tien, sommige bandleden zelfs nog langer.' Elf jaar nadat hij voor het eerst met The Pixies in Nederland optrad, en de hele buzz rond die jonge groep uit Boston lange rijen voor de toegangsdeuren van de clubs opleverde, toert hij ditmaal door Europa zonder zulke hectische taferelen. Dat The Pixies het indertijd ook zo goed deden in Engeland, had er niet alleen mee te maken dat de groep platen maakten voor het 4AD-label, maar ook dat de Britse popmuziek op dat moment zelf weinig te bieden had.

Maar na het succes van de Britpop en wat daar op volgde, wordt Amerikaanse muziek eigenlijk al bij voorbaat als verdacht en tweederangs beschouwd. Black wil er niet te veel over kwijt, al lijkt hij geschrokken van de manier waarop de Britse media in de jaren negentig hun chauvinisme uitdragen: 'Zo kennen we dat in Amerika niet. Zelfs Bruce Springsteens Born in the USA valt daar niet mee te vergelijken.

Sinds de hoogtijdagen van The Pixies heeft Black in veel opzichten een stap terug moeten doen. Zo reist hij nu met zijn band in een super-compacte opzet - zonder roadies of tourmanager - in een busje met aanhanger: 'We doen alles zelf. Elk bandlid heeft een paar taken. Zo regel ik de hotels, en rijd ik de band. We zijn er behoorlijk goed in, proberen andere groepen die wel een crew hebben altijd te overtreffen, willen onze spullen sneller in en uitladen. Lacht: 'We're the toughest band on the circuit'.

'Omdat ik zoveel om handen heb, is toeren een stuk prettiger geworden. Als alles voor je wordt gedaan, heb je elke dag urenlang niets te doen. Op ten duur verveel je je dood.'

Door die compacte opzet speelt de groep nu ook in plaatsen, waar hij voorheen nooit kwam, zegt Black: 'Een grote band met roadies kost nu eenmaal meer. Nu kunnen we ook optreden in zalen voor honderd, tweehonderd man. En in uithoeken als El Paso, Texas.'

'Pas zag ik een concert van Freddy Fender in een club in Hollywood, waar we zelf pas ook hebben gespeeld. Om het podium te delen met iemand die al vanaf de jaren vijftig optreedt, geeft me werkelijk een goed gevoel: Oh yeah, I'm a real musician.' Zelf hoopt hij op die leeftijd in ieder geval ook nog steeds op het podium te staan: 'It's fun. Wat is er leuker dan om mensen te entertainen, en applaus te krijgen voor wat je doet? Daar kan geen enkele andere baan tegenop.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden