Review

Ma Loute is typetjescinema zonder fundament

Dumont blinkt uit in stationair draaiende leukdoenerij. Zijn film is typetjescinema zonder fundament. Dumont wandelt in de voetsporen van zijn landgenoten Jacques Tati en Louis de Funès maar haalt hun niveau nooit.

Still uit Ma Loute.

Een Noord-Franse baai in het kluchtige Ma Loute van Bruno Dumont is het centrum van een decor uit dwaze, vervlogen tijden. We schrijven het begin van de vorige eeuw: onderaan, in de modder, werkt een onooglijke familie in het blauw gestoken mosselplukkers, die zich, zo gaat dat in deze film, opvallend vlot ontpopt tot onbeschaamd kannibaal. Zoon Ma Loute (Brandon Lavieville, met pokdalig gezicht en sierlijke bloemkooloren) lijkt de enige die zich op den duur uit hun primaire, in zichzelf gekeerde levenswijze wil ontworstelen.

Hun maatschappelijke tegenhanger in dit biotoopje bestaat uit de snobistische familie Van Peteghem, die bivakkeert in een grijze, bunkerachtige villa boven op de rotskust. Aan het hoofd staat het stel André (Fabrice Luchini) en Isabelle (Valeria Bruni Tedeschi). Ze exotiseren alles wat buiten hun nauwe sociale kader valt: in een willekeurige zeeman zien ze 'een soort belichaming van totale schoonheid'. Helemaal over de top gaat Juliette Binoche als Aude, de zus van André. Als zij eet, beweegt haar hele gezicht. Twee downsyndroom-achtige politie-inspecteurs doen ondertussen onderzoek naar enkele verdwijningen in de streek: van de dikste zwelt het lijf naarmate de dader langer onvindbaar blijft.

De Franse regisseur Bruno Dumont. Beeld afp

Ma Loute

Komedie. Regie: Bruno Dumont. Met: Fabrice Luchini, Brandon Lavieville, Juliette Binoche, Valeria Bruni Tedeschi, Jean-Luc Vincent. 122 min., in 19 zalen.

Absurdistisch

Met het hoogsteigenaardige Ma Loute blijft de ooit uiterst ernstige filmer Bruno Dumont (Flandres, Camille Claudel) op het absurdistische pad dat hij twee jaar geleden insloeg met zijn tv-serie P'tit Quinquin. Hij wandelt in de voetsporen van zijn landgenoten Jacques Tati en Louis de Funès. Maar hun niveau haalt Ma Loute nooit. Dumont tuigt een gesloten wereld op, waarin hij de spot drijft met sociale codes, waarin snobisme van de elite tegenover dierlijke lompheid van de werkende klasse wordt gezet - en daar blijft het bij. Het is typetjescinema zonder fundament.

Dumonts mise-en-scène is rijk aan detail, dat wel. De scène waarin André op het strand een surfkar bestuurt, is zelfs ronduit iconisch. Maar het merendeel van de film bestaat uit stationair draaiende leukdoenerij over rare accenten, inteelt en personages die door hun stoel zakken, ogenschijnlijk willekeurig aangevuld met een geweldsscène die in zijn grimmigheid tussen al die oubollige slapstick volledig uit de toon valt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden