Lust & Liefde Corine Koole

Lust & liefde: ‘Ik huilde, zij ook, dit was de eerste dag van de rest van ons leven’

Beeld Sassa Ostoja

Zes jaar na zijn scheiding tikte Walter (50) de naam van zijn vroegere vr iendinnetje in.‘Ze was onmiskenbaar het meisje van toen’

‘Ik was 13 toen ik verliefd werd op een meisje in het dorp. Ik ontmoette haar in het zwembad in Heiloo, het Baafje, waar ik me liet zien als zo’n irritant spierballenkereltje dat haar bal afpakte in het water. Dat zwembad was de enige plek waar ik haar zag en later bij dansles, waar onze ouders ons naartoe stuurden. Het raakte aan tussen ons, kennelijk had de afpaktruc gewerkt en samen gingen we vaak naar de duinen waar genoeg stille plekken waren om elkaar te ontdekken. We zoenden zoveel dat we er rode kinnen van kregen en ik dacht met het brein van een jongen van 13 dat dit voor altijd zou zijn. Tot ze me uitnodigde op haar verjaardag. Ik durfde niet. Al haar vriendinnen zouden daar zijn en ik kende ze niet. Als ik haar thuisbracht, zette ik haar altijd af in de steeg en reed dan weer door, ik was zelden bij haar binnen geweest. Dus ik zei dat ik niet kon die avond. Ze was boos en maakte het uit en we verloren elkaar uit het oog.

Een keer heb ik haar nog gezien, een paar jaar later tijdens het stappen, we hadden allebei gedronken, en ik dacht: hé, dat zal Roefke toch niet zijn. O, die ogen, zo blauw. We aten samen een broodje shoarma met knoflooksaus en gingen weer verder. Ik trouwde, zij trouwde, het contact werd nooit meer opgepakt. Tot ik op 1 januari 2016, zes jaar na mijn scheiding, niet gelukkig, niet ongelukkig, alleen op de bank zat en ze ineens door mijn hoofd schoot. Roefke met de ogen en de geweldige zoenen.

Ik zat daar toch al met mijn laptop op schoot, glas rode wijn op tafel, kat ernaast, het was een kleine handeling om haar naam in te tikken op LinkedIn. Voor ik het wist keek ik in die ogen die ik zo goed kende. Ze was ouder geworden, natuurlijk, maar onmiskenbaar het meisje van vroeger en ik besloot haar een berichtje te sturen. Ze antwoordde vrijwel meteen.

Ze woonde in Zwitserland, had twee kinderen en een ex, schreef ze. We begonnen te appen en ergens in februari stelde ik voor haar op weg naar mijn skivakantie in Italië op te zoeken voor een bakkie. Ze lachte. ‘Een bakkie? Weet je wel hoe ver het om is? Kom gewoon een nachtje logeren.’ En zo gebeurde. Ik zweer dat ik geen enkele andere bedoeling had dan een ontmoeting met een oude vriendin en precies dat werd het ook: een gezellig, ongedwongen bezoek. We kletsten een hele middag bij aan het meer van Zürich, om ons daarna naar de supermarkt te haasten, want er moest gekookt worden voor de kinderen. Plots stonden we met zijn tweeën in haar keuken en maakten we een pastaatje. Die nacht sliep ik onder een Minionsdekbed op de bank en de volgende ochtend werd ik gewekt door dat typische gebabbel van kinderen die zich klaarmaken om naar school te gaan.

Toen ik weer in de auto zat, spookte Roefke door mijn hoofd. Nu ik eraan terugdenk vraag ik me af: wat was er precies voor nodig om deze oude vriendschap te doen omslaan in nieuwe verliefdheid? Herhaling, in ons geval. Verse herinneringen. Een paar maanden later moest zij voor werk naar Wenen, ik sloot me bij haar aan en aangewakkerd door de apps die daaraan voorafgingen, raakte ik al wandelend door de zonnige straten met mijn hand haar rug aan. Als je dit liever niet hebt, moet je het zeggen, waarschuwde ik haar, maar ze mompelde dat ze geen bezwaar had en ’s avonds samen op de bank in een ’n beetje armoedige Airbnb, begonnen we te zoenen. Even maar, toen lachten we, verguld door de herkenning. Ik herkende haar lippen. De herinnering daaraan had vijfendertig jaar in mijn onderbewuste liggen wachten tot het moment waarop die weer van pas kwam. Nu dus. Alles kwam weer boven, het zwembad in Heiloo, de duinen, de danslessen, die zoenen die zo teder waren en zacht en die ik altijd was blijven associëren met een tijd die achter me lag. Vervolgens stommelden we naar boven waar we een paar minuten kuis elk aan een kant van het bed gingen liggen, tot we het niet meer hielden en in elkaars armen doken.

De volgende ochtend moest ik alweer naar huis. Ze stuurde me een liedje, After the love has gone. Drie dagen later vroeg ze, alsof we nog steeds 13 waren, verkering. Ik antwoordde eerst als dat plagende kliertje van vroeger en hield me van de domme, maar voordat ik een herhaling van het verjaardagsincident riskeerde, zei ik snel: ja, natuurlijk wil ik je man zijn. Gelukkig begon Transavia juist in die tijd met regelmatige vluchten naar Zürich. Maar als je verliefd bent, is geen frequentie hoog genoeg. Twee jaar later zegde ik mijn baan op en besloot ik te emigreren. Op 27 maart 2018 reed ik in een bestelbus vol huisraad en met de kat op de passagiersstoel over de Breedelaan Heiloo uit, op weg naar Zürich. De nacht daarvoor had ik liggen woelen in bed, deed ik dit echt? Maar eenmaal in de bus was er geen twijfel mogelijk, natuurlijk deed ik dit. Ze had gezegd: weet je wat, rij tot Freiburg, dan kom ik daarnaartoe met de trein en rij ik het laatste stuk. Man, die ontmoeting daar op het station in Freiburg. Ik huilde, zij ook, dit was de eerste dag van de rest van ons leven. Met een dikke keel reden we Zwitserland binnen. Dat is nu een jaar geleden. De fouten die ik maakte in mijn zestienjarige huwelijk maak ik, wijs geworden, niet meer. Ergernissen krop ik niet langer op. Als er iets is, zeggen we elkaar dat gewoon. Maar er is nooit iets. Alles is alleen maar fijn. Morgen begin ik met een nieuwe baan. Geslaagd voor mijn Zwitsers-Duits-examen heb ik nu werk dat gelijkwaardig is aan wat ik in Nederland deed.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Walter ­gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? Iedereen wordt uitgenodigd te reageren, nadrukkelijk ook mensen met een niet-Nederlandse achtergrond. Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden