Review

Luisteren naar zwarte dans van choreografe Van den Broek

Beeld Maarten Vanden Abeele

Als de dansers aan het eind van The Black Piece alsnog grijze en witte truitjes aantrekken, voelt dat bijna als een explosie van kleur. Zoveel zwart hebben we de voorbije vijf kwartier gezien. Of gezien... Vaak hebben we in het donker alleen gehoord. Het klappen van een stoel, het schuren van schoenzolen, de echo van een harde lach, het zuchten van een danser, de hese stem op band van zanger Gregory Frateur (Dez Mona) die I see you herhaalt in allerlei registers. Choreografe Ann Van den Broek stuurt zelf onze blik. Letterlijk, met een zaklamp. Soms schijnt ze een danser fel in het gezicht en verschijnt een close-up op het videoscherm tegen de achterwand. Soms belicht ze uitgeschopte schoenen, een leren jas, een elektriciteitskabel. Alles zwart.

Het is geen gemakkelijke voorstelling die Van den Broek heeft gemaakt, als tegenhanger van haar rood-witte bandagevoorstelling The Red Piece uit vorig seizoen. Het is werken geblazen voor de toeschouwers. Het hermetische begin Van den Broek herhaalt haar zaklampact consequent lang en compromisloos geeft The Black Piece iets dwingends en obsessief. Alsof ze midden in de nacht in een steeg blijft ronddwalen en telkens weer dezelfde muren treft. Maar dan breken de vijf dansers drie mannen, twee vrouwen door met een strakke, energieke bewegingssessie, op rij, frontaal naar het publiek. Ze tikken ritmisch op hun borstkas. Springen staccato met hun lijf heen en weer. Stampen hun hakken in de vloer. Hier toont Van den Broek welk zinderend en sterk bewegingsmateriaal haar taal in huis heeft. Meeslepend en repetitief, ook doordat de uitputtingsslagen zich voltrekken op de ronddwalende soundscape van Arne van Dongen.

Zaklantaarn

Dan keert Van den Broek resoluut terug naar de lange black-outs en de zaklantaarn. Om uiteindelijk meer scènes prijs te geven: het lakken van nagels (in zwart natuurlijk) van een danseres boven een lichtbak, het bekijken van röntgenopnamen boven diezelfde lichtbak. Als er al een thema in The Black Piece te ontwaren is, cirkelt dat rond het bezweren van een onheilspellende boodschap door zelf het duister op te zoeken. De scans van de borstkast concentreren zich rond de longen, daar waar de adem op z'n sterkst is. Dit, in combinatie met het sombere zwart, roept soms de nogal letterlijke associatie op van het bezweren van een vermoeden van longkanker, een donker gezwel dat de lucht eruit drukt.

Toch breekt langzaam de hoop door. Live-opnamen van dansers mengen zich met eerdere opnamen van feeërieke beelden van zanger, band, bos en het 10-jarig zoontje van Van den Broek. De choreografe laat steeds meer dans toe, grijs en wit doen hun intrede. En dan volgt die 'kleurige' danssessie aan het slot van een gewaagde, eigenwijze en ijzerenheinige voorstelling.

Gezien: 19/9, Korzo Theater, Den Haag. Tournee t/m 23/4. wardward.nl


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden