recensie Bill Callahan in TivoliVredenburg

Luchtig bezingt troubadour Bill Callahan zijn apocalyptische visioenen ★★★★☆

De liedjes van Bill Callahan hebben geen noot of woord te veel en doen geen enkele poging te imponeren. Toch roept de 53-jarige Amerikaanse zanger met een enkele snaaraanraking of een kleine buiging in zijn robuuste baritonstem rijke beelden op.

Bill Callahan tijdens een concert in Berlijn, eerder deze week. Beeld Redferns

Wie hem zo met zijn drie begeleiders op het podium in de Grote Zaal van TivoliVredenburg ziet staan, weet dat hier niet iemand een kunstje opvoert. Callahan is een ware folktroubadour, die zingt omdat het moet. Met een gammele akoestische gitaar creëert hij apocalyptische visioenen zonder de grote woorden die daarbij horen en de duistere klanken die je daarbij verwacht.

Zijn nieuwste album Shepherd in a Sheepskin Vest liet zes jaar op zich wachten. In de tussentijd trouwde Callahan en stierf zijn moeder. ‘I made a circle I guess/ When I folded her hands across her chest’, bezingt Callahan die laatste gebeurtenis in Circles.

Zo’n zinnetje dat alles zegt en dat je nooit meer loslaat: Callahan grossiert erin, al een kleine dertig jaar. Zo’n half dozijn platen maakte hij onder eigen naam en daarvoor nog een trits onder de bandnaam Smog. Gewoon omdat hij niet anders kan. ‘You can call me anything, as long as I can sing’, prevelt hij vroeg in het twee uur durende optreden.

Hij mag dan sonoor en donker klinken, mistroostig word je er allerminst van, hoe verdoemd zijn Amerika in America! ook is. Het galopritme geeft het beeld van de naderende apocalyps toch iets luchtigs. Zwaarmoedig word je niet van zijn door eenzame zielen bevolkte liedjes. ‘Sky changed the sea, love changed me’, stelt hij vast in The Beast, dat met hulp van support-act Dallas Acid een donderend crescendo krijgt.

Een beetje overbodig, want juist in de suggestie van in duisternis naderend onheil is Callahan op zijn sterkst. Niet in de laatste plaats dankzij het werkelijk fabuleuze gitaarwerk van Matt Kinsey, die met krakende noten precies de juiste accenten geeft. Zonder van instrument te wisselen: Kinsey en Callahan hebben elk aan een afgeragde gitaar genoeg. Stemmen doen ze zelf wel even, of niet. Een valse noot hier of daar ontroert eerder dan dat hij ontregelt.

Als Callahan tot slot heel voorzichtig tokkelend Riding for the Feeling inzet, waarin hij fraai verwoordt wat een artiest doormaakt als hij afscheid neemt van zijn publiek, rijden we in gedachten met hem mee: ‘It’s never easy to say goodbye, so rarely do we see another one/ so close and so long.’ 

Callahan komt niet vaak, maar hier kunnen we wel weer een paar jaar op teren.

Bill Callahan

Folk

7/10, TivoliVredenburgUtrecht

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden