Recensie Suspiria

Luca Guadagnino belijdt zijn liefde voor horrorklassieker Suspiria in een opeenvolging van briljante en zwakke momenten (drie sterren)

Pogingen om het heksenverhaal cachet te geven, blijven oppervlakkig en larmoyant.

Suspiria

Horror

Drie sterren

Regie: Luca Guadagnino.

Met Dakota Johnson, Tilda Swinton, Mia Goth, Chloë Grace Moretz, Malgorzata Bela, Doris Hick, Angela Winkler, Sylvie Testud, Renée Soutendijk.

162 min., in 27 zalen.

Je kunt er van alles van vinden, van zo’n remake van een aanbeden horrorklassieker. Maar Luca Guadagnino’s Suspiria bevat in elk geval één onnavolgbare gruwelscène, die Dario Argento’s voorbeeld (1977) naar de kroon steekt.

Dakota Johnson als Susie in Suspiria.

De jonge Amerikaanse Susie Bannion (Dakota Johnson) wordt aangenomen op de gerenommeerde Berlijnse dansschool van Madame Blanc (een mooi kille Tilda Swinton) en de zelden geziene Helena Markos. Susies talent reikt verder dan ze beseft. In de bewuste scène wordt ze, zonder het te weten, een menselijke voodoopop: met elke krachtige dansmanoeuvre verwringt ze het lijf van een meisje dat elders in het gebouw vastzit. Een binnenstebuiten gekeerde, met gebroken botten gevulde huidzak, veel meer blijft er van de ander niet over.

Nee, deze Susie, door Johnson intens vertolkt én gedanst, is lang niet zo onschuldig als die uit Argento’s meesterwerk. En anders dan Argento onthullen Guadagnino (A Bigger Splash, Call Me by Your Name) en coscenarist David Kajganich al gauw het heksennest achter de dansfaçade.

Een vrije variatie op hetzelfde griezelthema, zo kun je de film het best beschouwen. Alleen al het kleurenpalet: na Argento’s hallucinante en bonte Suspiria is dat van Guadagnino consequent uitgebleekt. De dansacademie, van Freiburg verplaatst naar een verregende straat aan de westkant van de Berlijnse Muur, verschijnt nu als een koud marmeren art-nouveaulabyrint. Ook Thom Yorkes soundtrack – de allereerste van de Radiohead-frontman – is een stuk ijziger dan de opzwepende score die prog-rockband Goblin destijds voor Argento maakte.  

Die koude sfeer past bij de historische context. De nieuwe Suspiria speelt zich af in 1977: het verschijningsjaar van het origineel, alsof de personages in de bioscoop zouden kunnen ontdekken wat er in hun dansacademie gebeurt. In datzelfde jaar hield de Rote Armee Fraktion bloedig huis en kaapten Palestijnse terroristen een Duits passagiersvliegtuig. 

Suspiria wordt vlijtig ingebed in die naargeestige tijd. Zo zou dansleerling Patricia (Chloë Grace Moretz) banden hebben met de terreurbeweging. Maar hoezeer Guadagnino het ene enge gezelschap ook koppelt aan het andere, het blijft oppervlakkig en wekt vooral een schijn van gewichtigheid. 

Interessanter is hoe de heksen worden geportretteerd als een (soms) gezellige woongroep. In de eerste scène waar we de dames samen zien (ook Renée Soutendijk doet mee), passeert de camera hen in één ononderbroken shot, terwijl ze keuvelend plaatsnemen in de eetkeuken. Geweldig dat juist zo’n lichte, open ruimte figureert als hart van een heksensamenzwering. Het is een van de weinige momenten waarop Guadagnino’s flamboyante regie echt raak schiet, naast de bedwelmende, zinderend gemonteerde danssequenties.

Wanneer via Patricia’s bejaarde psycholoog Josef Klemperer (opnieuw Tilda Swinton, onder een dikke laag make-up) de Holocaust erbij wordt gesleept, voelt dat wederom als een – nogal larmoyante – poging om het heksenverhaal cachet te geven. Onbevredigend is ook de amusante maar warrige finale, waarin Madame Blanc strijdt tegen haar monsterlijke rivaal Helena Markos – gespeeld door, ja hoor, alwéér een onherkenbaar gegrimeerde Swinton.

Deze Suspiria blijkt een overvolle, te lange en zichzelf te serieus nemende opeenvolging van briljante en zwakke momenten. Het is alsof Guadagnino zijn liefde voor het origineel wilde belijden, zonder afhankelijk over te komen en zonder te beknibbelen op zijn eigen ideeën. Alleen ebden gaandeweg niet alleen de kleuren weg uit Suspiria, maar ook de ziel en het bloed. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.