Love is Strange: mooie, intelligente inkijkjes in andermans leven

Regie: Ira Sachs. Met: John Lithgow, Alfred Molina, Marisa Tomei. 94 min., in 20 zalen.

De premisse is wat gezocht, maar waar het om gaat, zijn de mooie, intelligente inkijkjes in andermans leven.

Berend Jan Bockting
Still uit Love is Strange. Beeld X.
Still uit Love is Strange.Beeld X.

Nogal cru: wanneer Ben (John Lithgow) en George (Alfred Molina) na een relatie van 39 jaar besluiten te trouwen, tijdens een knusse ceremonie in Manhattan, wordt George ontslagen bij de katholieke school waar hij al jaren muziekles geeft. Blijft gevoelig, zo'n huwelijk, zelfs in de stad van de persoonlijke expressie, decennia geleden verworven vrijheden en mogelijkheden, zo blijkt uit de eerste scènes van Love is Strange.

Het stel kan de hypotheek van hun kleine doch fraai gelegen appartement niet meer betalen, maar is niet van plan te verhuizen naar een plek die te ver is verwijderd van het artistieke New Yorkse milieu waarin ze zich begeven. De oplossing: het huis verkopen en tijdelijk elders intrekken, Ben bij zijn drukke neef, diens schrijvende vrouw en hun zoekende puberzoon, waarmee hij het stapelbed deelt, George op de bank bij de buren, een agentenkoppel dat af en toe een feestje organiseert.

Natuurlijk is de premisse wat gezocht, als het concept van een realitysoap bijna (zal het pasgetrouwde stel hun eerste grote beproeving overleven?), maar waar het om gaat zijn kleine, intelligente kijkjes in de levens en huishoudens waar Love is Strange vervolgens zo mooi op inzoomt. Elke scène bevat een onuitgesproken voorgeschiedenis; door middel van een eenvoudige blik of terloopse opmerking geeft regisseur Ira Sachs je het gevoel dat je even deelgenoot mag zijn van iets dat er jaren over heeft gedaan om zich tot bepaalde gewoonten en patronen te ontwikkelen. Niet alleen Lithgow en Molina, ook de acteurs in kleinere rollen spelen dit gevoel geweldig uit. Het seksloze huwelijk waarin Bens neef verkeert, hun onhandige verstandhouding met een vriendje van hun zoon, die eeuwige volle agenda - problemen zijn hier vermoedelijk al een tijdje onuitgesproken, en Ben hoeft er slechts te zijn om de boel subtiel te ontregelen.

Raak is het beeld van al die levens vol vrijgevochten waarden, waar men zich best om elkaar wil bekommeren, maar waar persoonlijke vrijheid vaak geldt als een net iets hoger na te streven goed. Aan het oppervlak zit veel goede wil en aandoenlijke romantiek, eronder de ingesleten biotoopjes waarin niemand zomaar uit z'n zelfverkozen bubbel stapt. De spanning die dat oproept, maakt de film.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden