Louter heiligen

Alles is onderzocht, dus ook dit. Eenderde van de huisdierenbezitters houdt evenveel van zijn huisdier als van zijn menselijke huisgenoten; zes procent is bij hun dood verdrietiger dan bij die van een menselijke kompaan....

‘Karel heeft ons geleerd hoe je met verdriet om moet gaan’, vertelt schrijfster Dorine Hermans. Karel, een pluizig hondje van 11 maanden, werd aangereden. Twee volwassen- en twee kinderbaasjes rouwden hartstochtelijk. Er kwam een nieuw hondje: ‘Karel-o-nee-Keesje.’ ‘Tot mijn verbazing begon mijn gevoel voor hem te stromen,’ zegt Hermans.

Wat mensen doen met hun dier, of ze tegen hem praten, of ze een diep gevoelsleven in hem vermoeden, of ze zijn baas zijn of zijn knecht, zegt veel over hen. Dat was wat Eke Hagedoorn en fotografe Amke vermoedden toen ze op pad gingen voor een serie portretten van mens en dier in HP/ De Tijd. Lijken de mens en zijn of haar hartsvriend op elkaar?

Soms wel. Marijke – ‘boegbeeld van de plastisch chirurgie’ – Helwegen en haar Soesja zijn elkaars evenbeeld. Slank, koket, hagelwit, met amandelvormige poezenogen. Op haar 17de overleed Soesja, ‘mijn makkertje, mijn kind’. Bazin Marijke moest vreselijk huilen. ‘Bij mensen heb ik dat nooit, gek genoeg.’ Ook communicatietrainer Dafne Westerhof en haar varken Maximilaan hebben op de foto, hoe gek het ook klinkt, eenzelfde soort zwierige elegantie. Het varken kijkt ronduit hunkerend op naar zijn metgezellin. Maarten ’t Hart lijkt één met zijn bok, de handen om de horens geklemd. ‘Ach, je hebt er zo veel lol mee.’

Het huisdier onthult ongekende kanten van hun baasjes. Schrijver Thomas Rosenboom lijkt een jongetje van zes, met konijn Pons in zijn armen. Harry Mulisch, op de foto met Izzy, zijn zoveelste tekkel, heeft een betere band met zijn hond dan met de meeste mensen: ‘Onder de dieren heb je enkel heiligen.’ Han Bennink, drummer en beeldend kunstenaar, is een echte vogelaar. Zelf kan hij een aardige roffel weggeven, ‘maar de specht speelt toch wel de mooiste roffel van de wereld’. Minister Ronald Plasterk houdt een griezelige, groene leguaan met gemene gele oogjes in zijn geschoeide handen. Het is meer fascinatie dan liefde: ‘Als je een bak voer neerzet, schieten ze erop af en beginnen ze echt te vreten, met die grote bekken; dan is het net Jurassic Park, maar dan vegetarisch.’

Sommige mensen in dit prachtige boek wijden hun hele leven aan het dier. Marianne Thieme natuurlijk, thuis kattenmoeder. Gwen Tolud, directeur van Brooke Hospital, dat wereldwijd gratis dieren geneest, tot kamelen in Afghanistan aan toe. Maaike Veerkamp, die in een rolstoel zit en aan een bindweefselziekte lijdt, ging dierennatuurgeneeskunde studeren toen haar hond niet reageerde op antibiotica. Van de homeopathische medicijnen knapte Toby meteen op. Placebo-effect? ‘Mijn hond weet echt niet wat hij slikt.’ Afgedankte Claartjes en Rinussen mogen op zachte matrasjes slapen in het koeienrusthuis van Bert Hollander. ‘Soms heb ik een paar dagen ruzie met de een, dan weer verkering met de ander.’ Dat is echte liefde.Aleid Truijens

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden