Review

Lost River is een mooi gefotografeerde mislukking

Lost River is naïef en ondoordacht, maar wel compromisloos naïef en ondoordacht. Een gebrek aan lef kan regisseur Ryan Gosling onmogelijk worden ­verweten.

Evan Mendes als Cat. Beeld .

Bijna een jaar geleden werd het regiedebuut van acteur Ryan Gosling tijdens de wereldpremière in Cannes (naar verluidt) op een storm van boegeroep getrakteerd. De meest voorkomende kritiek op de film Lost River is dat hij nep is. Een derivaat van de surreële cinema van David Lynch en vooral van Nicolas Winding Refn, de Deense filmer die Gosling castte voor diens misdaadtrips Drive en Only God Forgives.

De schrik zat er stevig in bij de Amerikaanse distributeur. Die gunde Lost River volgens filmvakblad Variety in eerste instantie geen reguliere bioscooprelease. Pas sinds begin april draait-ie daar in een handjevol filmtheaters. Hier is het al niet anders, qua knikkende knieën: onder de reclameleus 'one week only' is de film slechts een weekje op groot doek te zien. Een dappere poging om een gebrek aan vertrouwen tot evenement om te toveren - dat wel.

Zonde, want Lost River mag dan mislukt worden genoemd, het is wel een van de interessantste en bovenal mooist gefotografeerde mislukkingen van het jaar.

Verzameling van loshangende impressies

In een vervallen buitenwijk van Detroit probeert Gosling een allegorische/ mythische vertelling op te tuigen, over de geldcrisis van moeder Billy (Mad Men's Christina Hendricks), die in een louche nachtclub gaat werken om huisuitzetting te voorkomen; over zoon Bones, die als koperdief wat geld bij elkaar schraapt; over buurtpsychopaat Bully, die zich laat rondrijden in een cabrio met koningsfauteuil op de kofferbak; over het vreemde buurmeisje Rat, dat zich met Bones in een kalverromance stort; over de bodem van een stuwmeer, waar een geheimzinnige relikwie ligt verborgen - en zo gaat het maar door. Je voelt dat de film iets wil zeggen over de geïmplodeerde Amerikaanse droom en de waanzin die daaronder schuil gaat, maar het oogt als een verzameling loshangende impressies, als de omgekieperde grabbelton waarin Gosling al zijn persoonlijke fascinaties stopte.

Maar toch. Lost River is een audiovisueel genot, ook zonder cement tussen de stenen. Cameraman Benoît Debie (Enter the Void, Spring Breakers) leeft zich uit met neonverlichte nachtscènes. De gloeiende, dromerige synthesizerpop van Johnny Jewel (Drive) tilt enkele op zichzelf staande momenten naar grote hoogten.

Een gebrek aan lef kan Gosling onmogelijk worden verweten - en daarmee onderscheidt zijn debuut zich op tamelijk onnavolgbare wijze van de veilige middelmaat. Lost River is naïef en ondoordacht, maar wel compromisloos naïef en ondoordacht.

Lost River. Regie: Ryan Gosling. Met Christina Hendricks, Iain De Caestecker, Saoirse Ronan, Eva Mendes, Matt Smith. 105 min., in 11 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.