Tv-recensieGidi Heesakkers

Los van alle 1,5-meter-tv denk ik dat we vooral afleiding gaan zoeken

Op de virusvrije vlucht naar Netflix: de nieuwe serie Feel Good is een grote aanrader.

Zo goed als al het nieuwe op tv is nu corona-tv. Dat begon twee weken geleden met het dagelijkse telefoonvideomagazine Frontberichten (BNNVara) en even later met de omgeturnde Typisch-serie van de EO,Typisch Thuis. Woensdagavond volgde de documentaire Levenslucht (BNNVara), waarin Jessica Villerius in drie Nederlandse ziekenhuizen meekeek op de intensive care-afdeling, nadat Nieuwsuur (NTR) eerder al verslag deed vanuit het Amphia Ziekenhuis in Breda.

En Floortje Dessing initieerde Floortje blijft hier, een wekelijks programma op donderdag waarin ze in Nederland zoekt naar ‘inspirerende verhalen over veerkracht en zelfredzaamheid’. Disclaimer, uit het persbericht: ‘Uiteraard worden bij het maken van het programma volledig de richtlijnen van het RIVM gevolgd.’ 

Nog meer anderhalve meter afstand-tv zal volgen, en we zullen ernaar kijken, maar - gok ik - óók nog meer snakken naar virusvrije afleiding. Op de vlucht naar Netflix dan, want daar wacht een grote aanrader, zeker voor wie Flea Bag en Please Like Me geweldig vond.

Still uit ‘Feel Good’. Beeld Netflix

Feel Good is een semi-autobiografische serie, bedacht door de Canadese stand-up comedian Mae Martin, over de Canadese stand-up comedian Mae Martin - ze speelt zelf de hoofdrol. In een Brits comedyhol valt ze voor de enige jonge vrouw in het publiek die om haar (heel leuke) grappen lacht. Deze George, tot dan toe hetero, wordt verliefd op Mae, en Mae dus op haar.

Om een idee te krijgen van het verschil tussen hen, in Mae’s woorden: ‘Zij is een gevaarlijke Mary Poppins, ik ben meer Bart Simpson.’ Het tempo ligt in de eerste aflevering precies zo hoog als de verontrustend vliegende vaart die hun prille relatie neemt: binnen tien minuten is de chaotische Mae bij George en haar vage hippiehuisgenoot ingetrokken. 

Even snel daarna gaat de serie de diepte in. Dan wordt duidelijk welke kanten van zichzelf de twee voor elkaar verbergen, of afdekken met de mantel der liefde en orale seks. Maar sluimerende onzekerheid, schaamte en jeugdtrauma's laten zich naar verloop van tijd niet meer wegvozen. 

Pijnlijke verhoudingen met ouders en vrienden die eigenlijk geen vrienden zijn, een genderidentiteitscrisis waarmee Mae de zaal (en kijker) aan het schaterlachen krijgt en haar vriendin aan het huilen, haar drugsverslaving die naadloos overgaat in een liefdesverslaving; het mondt allemaal uit in de ‘kun je een betere versie van jezelf worden en moet je dat wel willen?’-klassieker:

‘Ik probeer te zijn wat jij wilt.’

– ‘Ik wil dat je jezelf bent.’

‘Dat is niet helemaal waar.’

Terwijl ze zelf zoekende zijn, zeggen Mae, George en de personages om hen heen rake dingen over gedrag dat een gezonde, romantische relatie in de weg staat, cirkelend rondom dat ene clichémantra dat gelukkig onuitgesproken blijft: je moet eerst van jezelf leren houden voordat je van iemand anders kunt houden.

Feel Good is innemend en ontroerend, uiteindelijk, maar ook echt bijzonder gevat en grappig. Jammer dat het er na zes afleveringen van 25 minuten alweer op zit. En dat je dan mogelijk tóch even denkt aan die sentimentele persconferentie-oneliner van minister Hugo de Jonge: iets met afstand, en dichterbij elkaar zijn dan ooit. 

Een andere Netflix-hit van dit moment is de docuserie Tiger King. 'Verslavend en ongelooflijk vermakelijk maar tegelijk diep verontrustend’, aldus Robert van Gijssel, die er een recensie over schreef.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden