Recensie Soulcrusher

Loodzwaar én gevoelig: Yob is gewoon de beste band ter wereld (*****)

De radiorock mag tot vervelens toe dood worden verklaard, aan de ruige randen van de heavy gitaarmuziek vloeit het verse bloed als nooit tevoren. Amerika loopt voorop en draagt genres als zompige ‘sludge’, sombere doom en knerpende blackmetal in een glorieuze optocht langs het podium- en festivalcircuit, tot ver buiten de kringen van de metal.

Mike Scheidt van doomband Yob op festival Soulcrusher in Doornroosje, Nijmegen. Beeld Niels Vinck

Het Nijmeegse Doornroosje programmeert al jaren messcherpe heavy muziek, bijvoorbeeld op indoorfestival Soulcrusher dat de gordijnen pleegt te sluiten bij hevige gitaarsmart. Bij de derde editie staan drie van de meest besproken metalbands van het moment geprogrammeerd – al is de kortzichtige aanduiding ‘metal’ eigenlijk een belediging.

De hipstermetalheads van Deafheaven komen langs, naast de losbandige cliché-verpulveraars Inter Arma en de band Yob. Als liefhebber van gitaarherrie met een boodschap mag je deze Soulcrusher eigenlijk niet missen.

Jammer dat Deafheaven op tournee is met een van hun mindere platen. De weemoedig zoemende gitaren – die soms meer lijken op die van The Cure dan van Black Sabbath – spreken niet meer zo tot de verbeelding, en de refreins en striemende uitbarstingen zijn niet zo euforisch als die van het oude doorbraakalbum Sunbather. De show komt pas tot leven als dat klassiekertje wordt opgevoerd.

Soulcrusher III, met Yob, Inter Arma, Deafheaven, Wiegedood, Whores, Part Chimp, Ultha ea. Doornroosje, Nijmegen, 6/10.

De band Deafheaven op festival Soulcrusher. Beeld Niels Vinck

Dan speelt Inter Arma overtuigender, want bezeten en overtuigd van zichzelf. De band uit Richmond, Virginia weet in ieder nummer een metalhoorcollege te geven. Alle stijlen komen voorbij, van brullende deathmetal tot progrock en doom, maar de band weet dit alles zo geniaal, technisch en meeslepend aan elkaar te breien dat je er als publiek vuistpompend bij door een muur wilt breken. 

Maar Inter Arma wordt toch nog overtroffen door trio Yob. Bandleider en doomgod Mike Scheidt was het afgelopen jaar doodziek. Hij was er zelfs bijna niet meer geweest. Dat is te merken aan de manier waarop hij op het podium staat en zijn van pijn én hoop doortrokken songs van de laatste plaat vertolkt. Scheidt is herboren.

De riffs van gitaar en bas zijn log en diep, maar weten zo veel gevoel over te brengen dat de tranen je soms in de ogen schieten. Ook omdat de liedjes zo vreselijk goed zijn: ze zouden nog overeind blijven als Scheidt ze zou spelen op een akoestische gitaar in een café. 

Het bandgeluid is loodzwaar maar ook gevoelig en melancholiek en Yob dondert met zo veel kracht van het podium dat de band je de adem soms beneemt. Eigenlijk is Yob nu gewoon de beste en meest intens rockende band ter wereld, denk je dan met het kippenvel op de armen. En je schrijft het de volgende dag nog op ook.

Inter Arma op festival Soulcrusher in Nijmegen. Beeld Niels Vinck
Het publiek in de grote zaal van podium Doornroosje in Nijmegen, bij festival Soulcrusher. Beeld Niels Vinck
Mike Scheidt van de band Yob. Beeld Niels Vinck
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.