Review

Lomp en ongeloofwaardig verhaal vol clichés

Aan de actrices ligt het niet, maar het stuk is gewoon te lomp, te plat en te ongenuanceerd.

De drie blonde actrices in De verleiding van een moordvrouw.Beeld Deen van Meer

Wie kaartjes koopt voor De verleiding van een moordvrouw en vervolgens verwacht een spannende theatervoorstelling te zien, komt bedrogen uit. Terwijl zo'n Saskia Noort-titel toch een hoop ongecontroleerde lust, decadentie en bijbehorende passiemoorden suggereert. Maar daarvan is weinig terug te zien in deze als 'duivelse geestige komedie' geafficheerde productie van producent Rick Engelkes.

Nee, eerder is dit toneelstuk uit 1999 van de Amerikaanse Michele Lowe één lang uitgesponnen morele discussie. Een gedachtenspel over de houdbaarheid van huwelijkstrouw en een zoektocht naar de uiterste grenzen van wederzijds echtelijk respect. Om het maar met enige goede wil te formuleren. Want wat doet Lowe? Ze balt alle dilemma's samen in één enkele vraag, die telkens over het toneel schettert: mag ik mijn man vermoorden als hij een totale lul is?

De verleiding van een moordvrouw, van Michele Lowe.
Door Rick Engelkes Producties, regie: Aus Greidanus Leidse Schouwburg
Gezien op 27/1, tournee t/m 11/4

Het is toch om te lachen?

Een komedie dus, een etiket dat door de producent handig wordt gebruikt als eufemisme voor een lomp en ongeloofwaardig verhaal, vol clichés en stereotypen. Maar hé, het is toch om te lachen?

Het verhaal: drie blonde vrouwen - stuk voor stuk rijk, onsympathiek en veroordeeld tot het ophouden van een façade van succes - klitten na een etentje bij elkaar in de designkeuken. Terwijl hun mannen (onzichtbaar, alleen hoorbaar als stemmen op band) zich in de eetkamer vermaken met spelletjes, onthullen Deborah, Nicky en Molly elkaar in wat voor schijnhuwelijken ze zijn beland. De ene man blijkt een crimineel, de andere gaat voortdurend vreemd. De vrouwen hebben hun zinnen gezet op vrijheid, ten koste van alles.

En dan, o raadselachtig toeval, raken de mannen opgesloten in de inloopvriezer in de kelder. En de reservesleutel ligt in de keuken. Tja, wat doen ze nu?

Het is wat het is

Eventuele vraagtekens en ambivalente emoties die dit 'dilemma' zou kunnen opleveren heeft Lowe vakkundig uit haar dialogen gesloopt. Haar stuk is wat het is. En regisseur Aus Greidanus (in zijn eerste commerciële klus sinds hij Toneelgroep De Appel verliet) volgt netjes haar aanwijzingen. De vrouwen maken flauwe grappen over een eenarmige pianist, spelen met messen, trekken hun bovenkleding uit en vliegen finaal uit de bocht in een scène met een jachtgeweer.

De actrices proberen er nog het beste van te maken. Nienke Römer speelt (afgewisseld met Sanne Vogel) Deborah, een wel erg schijnheilig en pinnig figuur, waaruit het lastig komedie wringen is. Camilla Siegertsz en Sarah Chronis hebben echter het geluk van een extreem personage, waarin ze hun komische talenten kunnen uitleven. Vooral Siegertsz is leuk met haar droogkomische intonatie en understatements. Je zou hun een beter toneelstuk toewensen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden