ColumnLittle Women

Little Women is nauwelijks genomineerd voor grote filmprijzen. Komt dat doordat mannen niet kijken?

Florence Pugh, Saoirse Ronan en Emma Watson in Little Women.

Waarschijnlijk niet. En áls mannen minder enthousiast zijn over de film dan vrouwen, dan is dat hun goed recht.  

Ergens in Little Women verzucht schrijver Jo dat niemand geïnteresseerd is in het verhaal dat ze schrijft over haar en haar zussen. Belangrijk lijkt het haar allemaal niet, het dagelijks leven van gewone vrouwen zoals zij, levend in de 19de eeuw. Maar haar zus wijst haar terecht: ‘Misschien zien we die dingen als onbelangrijk omdát niemand erover schrijft.’

Dat, of Jo heeft gelijk en het mannelijke deel van het publiek verwacht dan vrouwelijk getuttebel en heeft daarom geen zin om zo’n verhaal een kans te geven. Ruim 150 jaar later is dat in ieder geval precies wat er wordt beweerd over de boekverfilming. Er is namelijk iets geks aan de hand met Greta Gerwigs bewerking van Little Women: de film is unaniem lovend gerecenseerd, Barack Obama noemde het een van zijn favoriete films van 2019, maar Little Women is de grote afwezige bij de nominaties voor de belangrijkste filmprijzen.

‘De mannelijke stemmers slaan de film bij voorbaat over omdat ze denken dat het ‘niet voor mannen’ is’, deed tijdschrift Vanity Fair een poging om dit te verklaren. Volgens producent Amy Pascal zal dit alles geen kwade opzet zijn, maar ze roept de kerels wel op de film ‘een eerlijke kans te geven’.

Maar doen ze dat dan echt niet? In de inmiddels stroom aan stukken die dit ‘mannenprobleem’ van Little Women signaleren, bestaan de aangedragen argumenten vooral uit snelle optelsommetjes in de bioscoop. ‘Ik weet niet of de stemmers de toegestuurde dvd’tjes aanzetten’, stelde Pascal. En een columnist van de Washington Post hoorde van mannen dat ze alleen naar de film durfden als ze ‘een chaperone’ hadden – hun vrouw of hun dochters.

Echt? Dubieus bewijs. Sterker nog: Forbes-journalist Scott Mendelson bekeek de daadwerkelijke cijfers en concludeerde dat eenderde van het en masse toestromende publiek uit mannen bestond, wat lang niet slecht is voor een kostuumfilm.

Goed, van vrouwelijke filmkijkers wordt vanzelfsprekender verwacht dat zij zich in een mannelijk perspectief kunnen verplaatsen dan andersom. Maar áls mannen zich minder aangesproken voelen door een verhaal waarin ze zichzelf amper gerepresenteerd zien, waarin ze zich gevoelsmatig moeten verplaatsen in een hoofdpersoon die door hun sekse verder van ze af staat, is dat dan erg? Is hun blik dan te beperkt? Persoonlijk vind ik van niet, schreef ik al eerder naar aanleiding van The Irishman, een film die even goed gerecenseerd is, met een mannelijk perspectief . 

Die wordt overigens wél steeds genomineerd. 

Nee, die mannelijke stemmers en hun vermeende vooringenomenheid zijn het probleem niet. Als dat vrouwelijke perspectief daadwerkelijk de reden is dat Little Women amper genomineerd wordt voor filmprijzen, ligt het probleem bij het feit dat de mannelijke stemmers nog in de meerderheid zijn en dat hun smaak domineert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden