Little Broken Hearts

Teleurstellend vlakke plaat

Gijsbert Kamer

Na haar bijdrage aan het album ­Rome van Danger Mouse met Daniele Lupi, vorig jaar, zou je toch mogen verwachten dat producer Danger Mouse alleen met Jones ook tot iets moois kan komen.

Maar Little Broken Hearts, het vijfde solo-album van Norah Jones, is een teleurstellend vlakke plaat geworden. Dat ze meer dan tien jaar na haar nog immer goed beklijvende miljoenensucces Come Away With Me af wil van de wat zoete jazzpop waarmee haar naam nog altijd verbonden is, is te begrijpen. Op tussenliggende albums heeft ze ook al aangetoond goed met het wat meer country-achtig werk uit de voeten te kunnen. Dat pakte aardig uit omdat Jones altijd die warme, zacht fluwelen stem heeft, die vreemd genoeg nooit te zoetjes klinkt.

Maar op Little Broken Hearts, heeft ze zich er wel heel gemakkelijk vanaf gemaakt. De liedjes zouden zijn ingegeven door eigen liefdesverdriet, maar elke emotie ontbreekt. Geen liedje springt eruit, en je vraagt je af wat Danger Mouse eigenlijk achter de knoppen bezield heeft, want ook de sound is anoniem en vooral duf. Aan het slot in All A Dream lijkt hij even een David Lynch-achtige mysterieuze sfeer neer te zetten, maar dat is het dan ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden