Little Axe toont ook live verfrissende kijk op roots en dubstijl

Een groove die wiegt en deint, en je geen moment loslaat. Dat zwoele pulseren is het handelsmerk van het muzikantencollectief Skip McDonald (gitaar), Doug Wimbish (bas) en Keith LeBlanc (drums), drie oude rotten uit de stal van het On-U-label....

Little Axe. Melkweg, Amsterdam, 8 november.

Als Little Axe, genoemd naar de 'kleine gitaarman' Skip McDonald, maakt het trio nu een uitgebreide Europese tournee. In de Amsterdamse Melkweg gaf de groep vrijdag een concert dat weer even swingend uitpakte als we van McDonald, Wimbish en LeBlanc gewend zijn.

Amerikaanse blues en Jamaicaanse reggae-dub vormen de pijlers waarop de sound rust: een ongebruikelijke combinatie, want de twee genres ontwikkelden zich geheel onafhankelijk van elkaar, en werden nooit eerder op zo'n manier samengevoegd.

Bij Little Axe komen ze op een heel natuurlijke wijze bij elkaar. De twee albums van de groep, The wolf that house built uit 1994 en het recent verschenen Slow fuse waren daarvan al een eerste bewijs, maar live klinkt Little Axe nog overtuigender. Het materiaal van de twee albums klonk losser, zwoeler, ook zompiger dan op de plaat. De muzikanten hadden er zichtbaar plezier in.

De band op het podium werd voortgestuwd door een dubbele bassectie, met een tweede bassist die de ondergrond leverde voor de partijen van Wimbish - een virtuoos die bijna uitsluitend solieerde op de hogere snaren van zijn instrument. Skip McDonald had een tweede gitarist naast zich, wat hem alle ruimte gaf voor een paar spetterende soli. Het zevenkoppige gezelschap werd gecompleteerd door een zanger en zangeres in de eerste linie, die vooral de gospel-getinte stukken kleur verleenden.

Maar de grote troef was de man die niet op het podium, maar tussen het publiek stond: producer Adrian Sherwood. Heupwiegend achter de mengtafel in de zaal, voorzag hij de grooves van echo en dub-effecten, die het klankbeeld fraai ruimtelijk maakten. Die voortdurend veranderende mix, waarin Sherwood steeds andere elementen naar voren schoof, is typerend voor de dubstijl, maar bleek ook heel goed te werken bij bluesgrooves.

Of deze space-blues ooit de geschiedenisboekjes zal halen als een laatkomertje in de grote bluesfamilie, moet nog blijken. Vast staat wel dat Little Axe een uiterst effectieve live-band is, met een verfrissende kijk op de Amerikaanse rootsmuziek.

Gert van Veen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden