Drama

Lila dit ça

Ontspoorde engel in een onttakelde stadswijk

Lila noemt zichzelf een engel. Zo oogt ze op het eerste gezicht ook. Het 16-jarige meisje heeft een witte huid, fel- blauwe ogen, en lange blonde haren.

'Ik ben een Ferrari op een schroothoop', zegt ze nadat ze Chimo heeft aangesproken. Met die schroothoop doelt ze op de onttakelde wijk in Marseille waar beiden wonen, vol Fransen van Noord-Afrikaanse komaf die klem zitten tussen de cultuur van hun ouders en die van het land waar ze opgroeien.


Lila dit ça is de tweede speelfilm van de Frans-Libanese regisseur Ziad Doueiri, die in 1998 debuteerde met West Beyrouth. De basis van de productie vormt een spraakmakende roman uit 1996 van een onbekend gebleven auteur over de liefde tussen het vreemde meisje Lila en de zachtaardige Chimo. De jongen, op school ondanks zijn slordige taalgebruik gewaardeerd om zijn eigenzinnige verhalen, voelt zich allesbehalve senang tussen zijn stelende en opgefokte kameraden.


De literaire constructie van de roman, verteld vanuit de eerste persoon, laat zich in Doueiri's regie stevig voelen. De mannelijke protagonist is doet zijn ervaringen in voice- over uit de doeken, maar in beeld handelt hij zelden. Zodra hij in de ban raakt van Lila, gaat hij als een mak schaap door het leven.


Toch intrigeert Lila dit ça, omdat regisseur Doueiri de spanningen en de problemen van de multiculturele samenleving van binnenuit presenteert. Zijn wereld is die van de Noord-Afrikanen, die het wantrouwen van de autochtonen sinds de aanslagen van 11 september 2001 op zich voelen drukken. Het onbegrip en de xenofobie zijn hier geen opgelegde thema's, maar vanzelfsprekende terzijdes in een leven dat zich nauwelijks laat kneden.


De keuze om het engelachtige meisje Lila louter seksuele verlangens te laten verwoorden, maakt dit portret van onthechting extra explosief. Lila, op Chimo verliefd omdat ze met hem denkt te kunnen ontsnappen aan de misère van de achterbuurt, leeft in een waanwereld, waar de codes van de pornografie en de wetten van de liefde door elkaar lopen. Lila toont haar gevoelens voor Chimo door hem keer op keer te confronteren met expliciet uitgesproken fantasieën. Of hij haar vagina wil zien, is de allereerste vraag die zij hem stelt.


De aanwezigheid van het meisje heeft ingrijpende gevolgen voor Chimo's toekomst. Hij wordt gedwongen na te denken over zijn positie binnen zijn vriendenclub, die hem eerder deed beslissen niet naar een schrijversschool in Parijs te gaan. Of hij voor die blanke hoer valt, willen ze weten. Of doet hij het liever met jongens?


Lila dit ça is een moedige film. Doueiri speelt hoog spel door de bioscoopbezoeker net als Chimo te doen gissen naar Lila's drijfveren. Daarbij komt dat het onderscheid tussen haar verzinsels en haar echte bedoelingen almaar diffuser wordt - totdat haar kreet om aandacht ontspoort en de toeschouwer zich met Chimo van haar verwijdert.


Het venijn zit aan het slot, wanneer het meisje zich veel meer een bondgenoot toont dan aanvankelijk werd aangenomen. Lila dit ça blijkt dan toch veel meer over vooroordelen te gaan dan over een een bizarre liefde tussen twee eenzame jongeren.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden